مامانا یه نصیحت دوستانه میکنم بهتون اصلا فاصله سنی زیر چهار/پنج سال باردار نشید ظلمه به بچه اولی
من که کاملا ناخواسته بود بارداریم با قرص و پیشگیری حامله شدم و تو ۱۲ هفته فهمیدم
همش دلم برای پسرم میسوزه تازه دو سال شده خوب نمیتونم بهش برسم و وقت بذارم بیشتر با مامانمه
عذاب وجدان دارم نسبت بهش شرمندشم


میخوام بغلش کنم به زور میتونم شکمم نمیذاره یا نمیتونم رو پام بخوابونمش ، حالمم زیاد خوب نیست احتمال زایمان زودرس دارم نمیتونم کامل بهش برسم

من که پسرم سه سال‌و‌نیمه وباردارم خیلی راضیم،عذاب وجدان هم ندارم ،برنامه ریزی شده هم اقدام کردم براش چون فاصلع سنیشون میشه نزدیک چهارسال خیلی هم خوبه ،همبازی میشن ،حسادت تو‌ سن‌پایین کمتره،بنظرم اختلاف سنی بیشتر از چهار سال ظلمه،چون با نوزاد و بی خوابی و هزارتا مشکل و کار خونه باید بچتو بفرستی پیش دبستانی یا کلاس اول ،اون‌موقع خیلی بیشتر اسیب میبینه و‌حسادتش بیشتره ولی این‌طوری دوتاشون تو‌خونه ان و کنارتن ،به اندازه ب هردو محبت میکنی ،شما هم بااین افکار حال خودتو خوب کن عزیزم

اره سخته ولی بنظر من همون کوچیکن بهتره عزیزم ...چون من پسرم الان۶سالشه هم فاصله سنی زیادی بینشون هست هم اینکه بیشتر همه چیزو میفهمه و خیلییی حاشیه ها بیشتره ....خداروشکر میکنم شاید قسمتم این بوده ولی کلا درباره ی آسونی بگم الانت آسون تره باور کن ...

من وقتی دومیم دنیا میاد ، اولینم تازه تولد پنج سالگیش شده.
به نظر من ۴ الی ۵ سال بهترین فاصله سنیه . الان دختر من از آب و گل در اومده تقریا مستقل کاراشو انجام میده و ذوق نی نی داره

عزیزم دختر منم ۱۸ ماهشه و باردارم و واقعاااا درکت میکنم خوش به حالت که مادرت کنارته و کمک دستت من هیچ کمکی ندارم شوهرمم شاید روزانه دوساعت خونه باشه بقیش سرکار و خوابه و هیچ کمکی ندارم و واقعاا برا دخترم منم دلم میسوزه چون نه میتونم خودم خوب بخورم و بخوابم و نه میتونم خوب به دخترم غذا بدم و بهش برسم هر دومون پوست و استخوان شدیم فقط قدر مادرتو بدون

منی که بچم کلاس اوله و مثل شما ناخواسته شدم و دیر فهمیدم و الانم همین حس عذاب وجدان و دارم چی

چرا ظلم باشه ظلم اینه که فاصله سنی بچه ها زیاد باشه به درد هم نخورن

هم دردیممم

منم بارداری دومم پسرم ۲۱ماهش بود دومین پسرم بدنیا اومد الان یکیشون ۶سال و یکیشون ۴ساله و دخترمم کم مونده بدنیا بیاد بارداری ناخواسته بود و خیلی این چند سال برام سخت گذشته الانم اصلا حوصله ندارم نمیدونم چطوری قراره نگهش دارم😔

منکه خودم واسه اینکه فامیل نیست دورو برموم زود آوردم تنها نباشه خیلی فکر کردم دیدم تنهایی بیشتر اذیت میشه

منم پسرم ۲۱ ماهشه همه کاراشو خودم میکنم دم به دقیقه میاد میگه مامان بغل بعلش میکنم شبا راه میرم رو شونم میخوابونمش رو پام میخوابونمش نصف شب بیدار میشه گریه میکنه بغلش میکنم تا بخوابه دخترم دنیا بیا دقیقا پسرمم میشه ۲ سال کامل من خیلی به پسرم وابسته ام اونم فقط به من وابسته است

منم شرایط شمارو دارم پسرم دو سال و نیمشه ناخواسته باردار شدم الان پسرم همش با مامانمه ولی وقتیم میاد سمتم باهاش بازی میکنم یا بهش غذا میدم یا بغل میخواد بغلش میکنم با اینکه خیلی سختمه شکمم در میگیره ولی بازم میگم نکنه احساس بی مهری کنه یا فکر کنه دوسش ندارم

آخی عزیزم خیلی سخته میفهمم ای عذاب وجدانش خیلی بدتره
من تا چهار سال دیگ نمیخام چون دخترم همینطوری ک‌ تمام وقت و انرژیم براش می‌زارم لاغرع و ضعیفه و بد قلقه چ برسه تو ای سن بخاد یه بچه دیگ من بیارم توجه بهش نصف بشع

عذاب وجدان رو همه مادرا دارن،اما نباید بهش فک کنی تو حاملگی چون هورمون ها بهم میریزه حس افسردگی و حس های غم زیاد میاد سراغمون
ی مادر بنظر من در هر شرایطی بهترین مادره برای بچش