وقت رو ترسی ازش ندارم میذارم تا جایی که توان هست
ولی بقیش ترس همیشگی مته
ک خداکنه هیچ وقت پیش نیاد جلوس
میتونم بگم با اومدنش سرکار نمیرم و از در کنار بودنش لذت میبرم ، دعواش نمیکنم براي چیزاي مسخره و یا چیزي که درس میشه براي چي بخوام آسیب بهش بزنم و دعواش کنم و صد در صد قرار نیس بعد اومدنش هیچوقت من و پدرش دعوا داشته باشیم چون الانم نداریم خداروشکر
من همیشه فکر میکردم که بهترین مادر دنیا میشم ولی اصلا با اون چیزی که فکر میکردم جور در نیومد خیلی عصبیم همش دعواش میکنم دست بزن دارم ولی واقعا اعصابم نمیکشه از دست کاراش شیطنت هاش ولی خب این حق طبیعیه هر بچه ایه که شیطنت کنه خیلی با خودم کلنجار میرم که خوب بشم یه هفته خوبم ولی باز دوباره همون میشم واقعا گاهی اوقات دلم میخواد بمیرم که چرا زدمش یا چرا دعواش کردم از ته دلم میخوام که خدا اخلاقمو عوض کنه خیلی مادر خوبی بشم 💔💔💔😭
تمام این کارهارو میتونم بکنم به نظرم آدم باید به بلوغ عقلی برسه و بعد بچه دار بشه و من خوشبختانه اینو تو خودم میبینم
وقت و فکر کنم نصف روز
ولی دعواش میکنم اگه کار خطایی بکنه چرا دعواش نکنم که لوس بار بیاد و هرکاری بخواد بکنه؟😬
و اینکه اصلا دلم نمیخواد جلوش با شوهرم دعوا کنم
روزانه پیام مشاور، متناسب با سن کودکتون دریافت کنین.
سوالاتتون رو از مامانای با تجربه بپرسین.
با بازیهایی که به رشد هوش و خلاقیت فرزندتون کمک میکنه آشنا بشین.