یه چیزی می‌خوام بهتون بگم
من از اول که بچم به دنیا اومده بود افسردگی شدید گرفتم نمی‌تونستم کارای بچمو انجام بدم همش میترسیدم بهش آسیب برسونم الان بچم نه تنها اصلا بهم وابسته نیست فکر میکنم ازم متنفر باشه چون آهی اوقات گوشی دستشه واسه این که براش بد نباشه میرم ازش میگیرم یا گاهی اوقات سر غذا نخوردنش عصبی میشم دعواش میکنم نمی‌دونم بخاطر چیه ولی نمی‌ذاره کاراشو انجام بدم رو پام نمی‌خوابه اگه بلند شده ببینه رو پای من خوابیده گریه می‌کنه که روی پای باباش باشه لباساشو نمی‌ذاره من بپوشم می‌ره به باباش میده قطره هاشو از دستم نمیخوره خیلی ناراحتم ورا اینجوری می‌کنه من که جونمو براش میدم همیشه بهترین و مقوی تمرین غذا رو برای درست میکنم همیشه به فکرشم ،چر
ا ازم متنفره همیشه آرزو داشتم دختر دار بشم جای خواهر نداشتم و برام پر کنه بشه دوستم بشه رفیقم ولی بچم ازم متنفره حالم خیلی بده

عزیزم بچها اصلا تو خوراک بهترین خوراک یا بهترین لباس نیستن اصلا اینارو نمیفهمن و حتی از نظر خودشون اینارو لازم ندارن بچه فقط اون حس امتیته رو میخواد اون مهربونیه اون خوش اخلاقیه اون صبوری مادر ...من واقعا قبول دارم و درک دارم مادرم ادمه ربات نیست ک خسته میشه اما همه اینا برمیگرده ب همون افسردگیه هیچکس نمیتونه ب ادم کمک کنه الا خوده شخص پس سعی کن خودت حال خودتو اول خوب کنی بعد بچه چون بچه اون انرژی متفبه رو زود میفهمه

منم عین تو بودم ولی زود رفتم پیش روانشناس دارو ضد افسردگی میخورم حتما به فکر خودت باش برو دارو بخور بخدا خوب میشی نزار زیاد طولانی بشه رفتارت

دخترا بابایی اند.پسرا مامانی تر. الان من پسر دارم پسرم ب من وابسته ست و با شوهرم اینجوریه. از دوس داشتن یا تنفر نیس یه جور خاصیت دختر پسراس

طبیعی پسرمن باباشو میبینه دیگ منو نمیشناسه

ببین موها تنم سیخ شد بخدا... انگار داری از زبون من میگی تک تک جزیاتو... از افسردگی تا ترس اسیب ب بچه.. حتی رفتارش با من و وابستگی ب باباش...

اینکه نگرانی ندارع بچه منم همینجور بود یعنی اونقدر پشت سر باباش گریه میکرد من ده روز رفتم بیمارستان گذاشتم پیش مادرشوهرش اصلا سراغمو نگرفت فقط باباش. حتی تو خونه کتکم میزد با مشت با لگد انگار دشمن بود باهام گریه میکردم گاهی منم افسردگی گرفته بودم و سیاحتی پیش باباش می‌خوابید منم هرلخظه ای میشدم زیر پتو گریه میکردم اما یه زمانی داره الان باباش به شوخی بزنه رو پام یا دستم فورا می‌ره تفنگشو میاره چرا زدی مامانم و... هرچه بخواد به من میگه میخرم براش میونه خوبی ندارع با باباش از وقتی بزرگتر شده. ببین اول که اگه روزی دوبار باهاش بازی می‌کنی تو خونه روزی ده بار بازی کن اسباب بازی جدید بگیر بگو مامان خریده برات خوراکی دوست داره بخر نازشو بکش زیاد بوسش کن درست میشه جوری که انگار داداشته مراقبته هی پشت هم بهش محبت کن ببین چه ساخته بشه ازش

سعی کن یکم به جای مادر باهاش دوست باشی امر و نهی کمتر بکن داد نزن باهاش خاله بازی کن بیرون زیاد بیر تا بیاد سمتت هنوز سنی نداره که بگی از تو متنفره .دختر منم نمیزاره لباس تنش کنم یا مامانم یا همسرم باید لباس بپوشونه باورت نمیشه هم منو میبینه لخت میشه پوشکشم در میاره تو خونه ساعت ها لخت میگرده ده تا پارچ آب خالی میکنه به من اجازه هیچ کاری نمیده نع لباس پوشوندن نه قطره دادن بر عکس مامانم میگه چون تو باهاش دعوا نمی‌کنی این طوری میکنه حتی گاهی شب ها ساعت ۴ صبح بیدار میشه بهونه مامانم و میگیره و میره پیش اون .پس الکی فکر نکن بچت از تو متنفر نیست دختر منم همین اوضاع و داره

منم همین بودم تا دوماه فقط بچه رو شیر میدادم مینداختم رو شوهرم یا مامانم بعد یه شب دیدم بچم خیلی گریه میکنه نه شوهرم نه مامانم نمیتونن آروم کنن گفتم بزار خودم پاشم ببینم چرا این جوری میکنه دیدم خیلی بالا میاره فهمیدم که رفلاکس داره خودم ایستاده بغلش کردم گزاشتم روی شونم راه بردمش آروم گرفت و خوابید یه حسی انگار درونم روشن شد گفتم ببین تو این دوماه اینا هیچ کدوم نفهمیدن بچه من داره از رفلاکس خفه میشم اون شب بهشون گفتم بخوابید تا صبح با منه صبح بیدار شدن باور نمیکردن که من نگه داشتم آرومش کردم جاش رو عوض کردم لباسش رو عوض کردم دیگه از اون شب همه کاراش خودم کردم حتی خودم حموم بردم بردمش دکتر واسه رفلاکسش به خاطر این که شیر مادر بخور خودم رژیم گرفتم چون رفلاکسی بود من یک سال تمام فقط گوشت گوسفند آب پز بدون هیچ ادویه و رب و پیازی خوردم یا سبب زمینی همه تعجب کرده بودن الانم که الان نشده یه روز یک ساعت بچم پیش کسی بزارم و استراحت کنم کلا با خودم ولی بحث دختر تو جداس دخترا بابایی ان منم دقیقا یادم بچه بودم با مامانم نمی‌رفتم حموم داد میزدم پشت در حموم بابا بیاد مامانم کتک میزد منو بزرگ شدی دیگه نمیشه با بابات بری قانع نمی‌شدم تا بابام نمیومد شام نمیخوردم تا ازدواج کنم هم همین بود تا ۱۰ سالگی شبا باید سرم رو سینه بابام میزاشتم بابام برام شعر شهریار میخوند و من خوابم می‌برد دختر ۱۸ ساله بودم میگفتم بابا تو رو خدا موهام بباف الانم همین هر جای زندگی دلم بگیر زنگ میزنم بابام درد دل میکنم واسه بابام گریه میکنم شبا میرم خونه مامانم میچسبم به بابام شام میخورم جام رو پیش بابام ميندازم میخوابم
اصلا دختر از تو منتفر نیست این ذات دختر

میتونم باهات راحت باشم؟چون خودمم این روزارو گذروندم و در حدی باز دارم میگذرونم،اینا که میگی زاییده فکر توئه،اون بچه عاشقته،ولی هنوزم افسردگی داری و اینارو متوجه نمیشی،میدونی چی میگم؟

عزیزم اون بچس سعی کن باهاش زیاد بازی کنی هم برا روحیه خودت خوبه هم بچت بچه ها عاشق بازی کردنن وسط بازی بغلش کن بهش محبت کن کم کم میبینی که چقدر بهت میچسبه تو یه مادر خیلی خوب و مهربون هستی بخدا 🥰🥰