بعضی از آدم‌ها خیلی خوب حال دیگران را می‌فهمند...

زود متوجه می‌شوند کسی ناراحت است،
جزئیات را به خاطر می‌سپارند،
احوال دیگران را می‌پرسند،
حواسشان به نیازهای اطرافیان هست...

اما گاهی پشت این توانایی، داستان دیگری وجود دارد؛
بعضی از این آدم‌ها در زندگی یاد گرفته‌اند که بیشتر مراقب دیگران باشند تا خودشان!

یاد گرفته‌اند شنونده باشند، حمایت کنند، درک کنند، کنار دیگران بمانند.
اما کمتر یاد گرفته‌اند نیازهای خودشان را بیان کنند.
برای همین ممکن است در ظاهر آدم‌های بسیار اجتماعی، موفق یا دوست‌داشتنی‌ای به نظر برسند، اما در عین حال احساس تنهایی عمیقی را تجربه کنند.

نه لزوماً چون کسی دوستشان ندارد..
بلکه چون همیشه در نقشِ مراقبت‌کننده، حامی یا شنونده باقی مانده‌اند.

گاهی آن‌قدر مشغول فهمیدن دیگران بوده‌اند که کسی فرصت نکرده آن‌ها را بفهمد
و گاهی هم آن‌قدر به قوی بودن عادت کرده‌اند که درخواست حمایت برایشان دشوار شده است.

شاید تنهایی همیشه شبیه تنها بودن نباشد.
گاهی تنهایی این است که همه تو را می‌شناسند،
اما کمتر کسی واقعاً تو را می‌بیند.

و شاید بخشی از بهبود این باشد که یاد بگیریم فقط مراقب دیگران نباشیم؛
بلکه اجازه بدهیم دیگران هم متوجه آسیب‌پذیری ما باشند.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط