۱۲ پاسخ

نه والا پول مفت لذت بخش ترینه مثلا دوس پسر پولدار داشته باشی پولشو خرج کنی عالیه

خیلی اولین حقوق ی مزه دیگه داره واقعا

نه خرج کردنش سخته😅
زنده باد پول و جیب شوهر 😍😂

نه اتفافا ادم موقع خرج کردن زجر میکشه چون میدونه بابتش زحمت زیادی کشیده🤣 من که خرج کردنی افسرده میشم

وایییی ارهعع

نه والا پولی ک خودت درمیاری خرج کردنش زهرمارت میشه🤣

درستع چلی وقتی ازدواج کردی پول خودتو خرج کردی دیگه همسرت بهت هیچ پولی نمیده مگر گدایی کنی پیش همسر

نه والا پول باداورده بیشتر از همه حال میده

چه کاری شروع کردید؟منم دوست دارم کار کنم

اره ولی دیگه نباید انتظار داشته باشی مث خانومای خونه دار حمایتت کنن😄

گلم میشه درخواست بدی؟ من درخواستام پره میخوام داشته باشمت😘

بله بعنوان کسی میگم خودم با درامد خودم چیزی خریدم اصن وقتی اولین درامدتو خرج میکنی میفهمی پولی ک خودت در بیاری چ لذت بخشه و دین حریص ترت میکنه برا کار کردن تلاش کردن حتی هزار تومن

سوال های مرتبط

مامان سام مامان سام ۲ سالگی
برای مامانای خیلی حساس
از اول و ازل توگوشمون خوندن که مادر فرشته اس، نیکی به مادر و یجور قداست به مادر دادن
بله حاملگی و زایمان از سخت ترین کاراییه که یک زن میتونه انجام بده و خیلی قابل احترامه اما این که تو با زایمان یک نسبت بهت داده میشه برای تو قداست نمیاره ،،پس تو قدیسه نیستی تو یه مادری که با زایمان بچه تبدیل شدی به مادر
پس مامان عزیز انتظارتو از خودت به اندازه ی قدیسه ای که قراره کامل ترین آدم باشه نبر بالا
تو قبل اینکه مادر بشی یه انسان بودی با هزاران ضعف و مشکلات
و قرار نیست یهو با مادر شدن تموم اون ضعف ها تموم بشه و تبدیل بشی ب یه آدم عالی که نه بچشو دعوا میکنه نه سرش داد میزنه و نه خسته میشه و تماما محبته و بقول معروف قدیسه میشه...
قطعا یه تروماهایی در کودکیت داشتی که هنوزم تو وجودت هست و همینکه اونارو ۳۰درصد کم کنی خودش کلی هنره...
همین که اگه‌ ۱۰بار مادرت داد میزده تو ۵بار بزنی و امثالهم یعنی تو مادر آگاهی هستی و در تلاشی برای تربیت خوبه بچت..
به هرحال بچه ها هم گاهی لازمه داد زدن ببینن ،گاهی لازمه دعوا بشن...
پس لطفا کمتر خودتونو اذیت کنید کمتر احساس ناکافی بودن و مادر بدی بودن بگیرید و از جریان و مسیر رشد بچه ها لذت ببرید..
هیچکس کامل نیست و این ناکامل بودن نشونه ی مادربدی بودن نیست...
مامان mah مامان mah ۲ سالگی
جز اینجا جایی برای حرف زدن ندارم..
روز به روز که میگذره حس میکنم افسرده تر میشم.اینو درونی حس میکنم که دارم نابود میشم.بی هدف تر و بی ارزش تر پیش خودم.نمیدونم چرا.درحالی که من کار ارزشمند مادر بودن رو کم کم دارم انجام میدم.بااینکه سرکار میرم .بااینکه همش مشغولم توی خونه حتی وقت کم میارم.اما انگار به دنبال خودمم توی این شلوغی ها.اینکه کی ام..هدفم اززندگی چیه..حس میکنم افسردگیم حاد شده..قرض مصرف میکردم اما یروز میخورم یروز نه.قرص که میخورم ارومم.به چیزی زیاد فکر نمیکنم امابازهم احساس تهی بودن رو میکنم.کنار همسرم میشینم فیلم ببنیم ..ماهانو پارک میبریم باهم قدم میزنیم ..میگیم لذت میبریم مثلا از باهم بودن.اما حس میکنم همش تصنعیه..حداقل از سمت من.من فقط بخاطر ماهان خودمو شاد میگیرم اما از درون خالیم...حتی نمیتونم الکی درونی خودمو شاد بگیرم.البته خیلی هم غمگین نیستم.خنثی ام.بی حس...بلاتکلیف.دلم مرده دیگه شاد نیست.دیگه نیستم مثل قبل .یه دختری که باوجود غم هاش به دنبال کوچیک ترین روزنه ی شادی بود...دیگه نیستم..نمیدونم چیکارکنم حالم خوب شه.دلم میخواد برم مشاوره.اما مشاوری که ۷۰۰تومن فقط یه جلسشه بدتر افسردم میکنه 😅
مشکلات مالی هم که هست..
خلاصه خیلی ناامیدم.خیلی..