جز اینجا جایی برای حرف زدن ندارم..
روز به روز که میگذره حس میکنم افسرده تر میشم.اینو درونی حس میکنم که دارم نابود میشم.بی هدف تر و بی ارزش تر پیش خودم.نمیدونم چرا.درحالی که من کار ارزشمند مادر بودن رو کم کم دارم انجام میدم.بااینکه سرکار میرم .بااینکه همش مشغولم توی خونه حتی وقت کم میارم.اما انگار به دنبال خودمم توی این شلوغی ها.اینکه کی ام..هدفم اززندگی چیه..حس میکنم افسردگیم حاد شده..قرض مصرف میکردم اما یروز میخورم یروز نه.قرص که میخورم ارومم.به چیزی زیاد فکر نمیکنم امابازهم احساس تهی بودن رو میکنم.کنار همسرم میشینم فیلم ببنیم ..ماهانو پارک میبریم باهم قدم میزنیم ..میگیم لذت میبریم مثلا از باهم بودن.اما حس میکنم همش تصنعیه..حداقل از سمت من.من فقط بخاطر ماهان خودمو شاد میگیرم اما از درون خالیم...حتی نمیتونم الکی درونی خودمو شاد بگیرم.البته خیلی هم غمگین نیستم.خنثی ام.بی حس...بلاتکلیف.دلم مرده دیگه شاد نیست.دیگه نیستم مثل قبل .یه دختری که باوجود غم هاش به دنبال کوچیک ترین روزنه ی شادی بود...دیگه نیستم..نمیدونم چیکارکنم حالم خوب شه.دلم میخواد برم مشاوره.اما مشاوری که ۷۰۰تومن فقط یه جلسشه بدتر افسردم میکنه 😅
مشکلات مالی هم که هست..
خلاصه خیلی ناامیدم.خیلی..

۷ پاسخ

همسرم به من میگفت علی بی غم واقعا هیچی برام مهم نبود نزدیک یکی دو ساله حال روحیم بده
درکت میکنم بخاطر شرایطی هست ک توش قرار داریم. چون تایمی برای خودمون نداریم. شایدم برای شما مرحله. ی خودشناسیه ولی برای من میدونم ناکافی بودنه به اهدافم نرسیدم و بچه داری ی نخ نامرئی انداخته دور بدنم ولی امیدوارم سریع از این مرحله رد بشم

عزیزم همه ما مشکل داریم ناراحتی داریم زندگی همین ی بار غم ی بار شاذی ی بار بی پولی باید همه شرایط زندگی بپذیریم پذیریش درخودمون زیاد کنیم واینک شاید شماهم مثل ماها وقت ندارید برای خودتون تنها باشید این خیلی تاثیر میزاره امتحان کن و رابطت با خدا خوب کن

به خودت برس کارای زیبایی رو ک دوست داری انجام بده با دوستات وقت بگذرون کافه برو اگ خواهر داری باهاش وقت بگذرون. منم افسردگی دارم چند وقت میرم یوگا خیلی حس خوب بهم میده حتما تجربش کن. و سعی کن ب چیزایی ک ناراحتت میکنن زیاد فکر نکنی

عزیزم با خدا بیشتر ارتباط بگیر قران بخون یا صوتی گوش کن بهش وصل شو
دلتو اروم میکنه

منم دقیقا همینم،حال دلم خوش نیست خبری از اون دختر شاد و سرحال نیست دیگه،اصلا نمی‌خندم ، دلم هیچوقت شاد نیست،وتقعا نمی‌دونم چیکار کنم،امشب داشتم به مشاوره فکر میکردم، از ورژنی که هستم حالم بهم میخوره

هیچ کس نمیتونه به اندازه خودت به خودت کمک کنه قرص اعصاب خوب نیس همه زندگی ها ناراحتی داره من خودم با دو تا بچه امشب اینقدر داد زدم که احساس کردم سرم ترکید

آدم ۷۰۰ تومنو برای خودش هزینه کنه روحیه ش بهتر میشه 🤦‍♀️

سوال های مرتبط

مامان فندق مامان فندق ۲ سالگی
یه ماه مونده تا پسرم بشه دوساله دارم فکر میکنم چقد سخت بود چقدر حس افسردگی مزخرف بود حس اینکه دیگه برا خودم نیستم دیگه چون مادرم باید از همه چی بگذرم دیگه دوره خوشیای من تموم شد چقدر گریه کردم چقدر دلم به حال خودم میسوخت اینکه من حتی نمیتونم تنهایی دستشویی برم اینکه باید تا آخر شب منتظر باشم شوهرم بیاد تا من یه حمام برم که اونم آخر شب اینقدر خسته میشدم که خوابم می‌برد اینکه یه روزایی سه چهار شبانه روز از بچم که تب داشت بدون استراحت مراقبت کردم اینکه ظاهرم تغییر کرد زیر چشام از بی خوابی گود شد چاق شدم بدنم دیگه تحلیل رفته بود چقدر شبا به ارزوهام و کارایی که میخواستم انجام بدم فکر کردم به اینکه دیگه نمیشه برم سر کار دیگه نمیشه بی محابا برم تفریح خوشگذرونی دیگه نمیشه با وجود بچه چقدر سخت بود اینکه همه ازم انتظار مادری کردن داشتن و من اولین تجربم بود اینکه چرا واقعا نگفتن منم همراه بچه مادری یاد میگیرم نه اینکه از قبلش همه چیو بلد باشم ولی الان خیلیییی بهتره الان که اینجا وایسادم دستم باز تره برا رسیدن به خودم برا تفریح برا... اینجایی که وایسادم دارم کیف میکنم برا هر حرکت جدید پسرم وقتی میبینم داره حرفای جدید میزنه داره بازی میکنه یه ماه دیگه میبرمش باشگاه و مطمئنم منم با بزرگ تر شدنش میتونم خیلی کارای دیگه رو شروع کنم برم باشگاه برم سرکار و خیلی چیزای دیگه الان خیلی خوشحالم تو قراره روز به روز بزرگ تر از قبل شی مستقل تر و یه رفیق برای من باهم قراره دنیا رو کشف کنیم و با هم خیلی کار هارو تجربه و شروع کنیم خیلی خوشحالم که دارمت سام کوچولو🫂❤
مامان نفسی و تودلی مامان نفسی و تودلی ۱ سالگی
سلام مامانهای عزیز🌱
مادرهای که ۲فرزند یا بیشتر دارین میشه یه راهنمایی کنید و حتی خانمهایی که خواهر و برادر دارینلطفا نظرتون رو بگین...
آقا من این روزها خیلی حساس شدم یه حس متناقضی دارم مثلا یه چیز که برای تودلیم💙میخرم همش با خودم میگم مثلا اون موقع برای دخترم💗نخریدم پس ولش کن نخر مثلا درمورد برند و نوع پستونک گرفته تا خرید لباس و چیزهای دیگه یا میگم پسرم بدنیا اومد بریم عکس نیوبرن بگیریم بعد چون برای دخترم نگرفتیم(به خاطر حال جسمی و روحی بد من)میگم نه ولش کن شاید دخترم بعدها ناراحت بشه یا مثلا چند وقتی بود دخترم مریض شد و غذا نمیخورد منم نمیتوانستم چیزی بخورم بعد نسبت به تودلیم به شدت عذاب وجدان داشتم که به اون نمیرسم.(ذهنم آشفته باشه اول میزنه به معده‌ام و کلا چیزی نمیتوانم بخورم)
خلاصه این روزها خیلی ذهنم درگیره
من وقتی به دخترم نگاه میکنم حس میکنم توی دنیا هیچ چیز با ارزش تر و دوست داشتنی تر از اون نیست میخوام بدانم این حس رو همون اندازه به پسرم هم خواهم داشت(نمیدانم واضح توانستم بیان کنم یا نه)
لابد توی اطرافیانتون دیدید که بعضیا میگن مثلا مامانم داداش ته تغاری رو بیشتر دوست داره یا آبجی دومی رو بیشتر دوست داره به اون بیشتر میرسن بینمون فرق میزارن البته نمونه واقعی هم در خانواده دیدم
میخوام از این حس برحزر باشم و بین بچه هام تفاوت نذارم اما دچار یه وسواس عجیبی از همین الان شدم
ممنون میشم تجربه اتون رو بگین🫂🌻
مامان آدامس بادکنکی مامان آدامس بادکنکی ۲ سالگی
وقتی مجرد بودم وقتی یه زن با دوتا بچه میدیدم یه نگاه خاصی بهش داشتم نمیدونم چجوری بیان کنم یه حسی بودم مثلا یه جورایی توی دلم باخودم میگفتم بیچاره این زنه دوتا بچه داره و دیگه جوان نیست کم کم سنش رفته بالا و میدیدم که بعنوان یه مادر صدشو داره میزاره برای بچش حتی اگه چیزی داشت خودش نمیخورد میداد به بچش و مدام حرص و وش میخورد و بیخوابی میکشید و استرس و عصبانیت را به دوش میکشید بخاطر بچه هاش بخاطر زندگیش و بخش دیه ی زندگیش هم متعلق به همسرش و کارهای مربوط به اون بود و لباس ای اون اتوزدن و غذاشو اماده کردن و انجام کارای اشپزخونه و منزل و قسط و اجاره و این چیزا...
خلاصه، میدیدم که یک زن بودن و یک مادر بودن چقد از خودگذشتگی داره. و حس میکردم توی اون سن بودن و مادر دوتا بچه بودن یعنی یه سنیه که برای خیلی از کارها دیکه دیرشده. اون دیگه فقط باید خودشو وقف بچه هاشو زندگیشو شوهرش بکنه و دیگه وقتی برای خودش نداره. دیگه فکرش راحت نیست. توی دلم میگفتم وای مادربودن و زن بودن و پا به این سن گذاشتنم سخته ها خوبه که من جای اون نیستم. خوش بحالم که فعلا دخترکی هستم ازاد و رهااااا. تنها دغدغه ام خوراکی های خوشمزه و خوشکل بودن اتاقم و عروسکامو بازی با بیرون رفتن با همکلاسیام و هم دانشگاهیامه. شب بافکرراحت سرمو میزارم زمین و فرداشم تا لنگ ظهر بدون هیچ دغدغه ای میخوابم. خلاصه خودمو خودم هستم.
.....
.....
خلاصه الان باورم نمیشه که خودم شدم همون زن همون مادر با همون فکر و دغدغه های اون زن...
عروسکامم همش مال دخترمه...
بعضی موقع ها که ب عمق این افکارم میرم ناراحت میشم میگم هعی روزگار کی سنم رفت بالا و شدم ۳۵ ساله...