پسرمن دیگه 4 سالشه میبرمش خونه کسی میگه باید مثلا مادر شوهرم یا مثلا پسر عمش کلا یکی غیر منو پدرش باهاش بیاد خونمون تا برگرده خونه. از بچگی اینجوری بود حدود یکسال نبردمش خونشون گفتم بزرگتر بشه از سرش بیوفته امسال الان حدود 4 نوبته میریم بیرون شهر یا خونه مادر شوهر یا خواهر شوهرم حالا به شدت قدیم نیست ولی گریه و جیغ و داد که یا نمیاد یا باید مثلا فلانی باهامون بیاد. هر چی با دعوا بوده با حرف زدن بوده فایده نداره.میگم بریم فلان چیزم بخریم برات میگه نمیخوام. نمیدونم چیکارکنم ببرمش اینجوریه، نبرمش خوب تنهاست و افسرده میشه.. توروخدا بگید چیکار کنم

الان سن ناکامی هست
میتونید با مشورت کردن به اونا بگید که نیان و دلایل خودشونو براش بیارن
و حتی میتونید بگید اشکالی نداره میتونی گریه کنی چون ناراحتی
ولی اینو یاد بگیره

چون بهش وعده وعید میدین یا یکی باهاش میاد اینطوری شده. شما باید قبل از رفتن خیلی آروم با مهربانی اما قاطی و جدی بگید میریم فلان جا. چندساعت میمونی بازی میکنی ولی موقع اومدن نباید جیغ و داد کنی. این قانونه که هرکس در نهایت باید خونه خودش بره و بخوابه فقط توی مهمونیا میریم همدیگه رو میبینیم
الان به سنی رسیده که این چیزا رو درک کنه. دختر منم قبلا با خونه مادرشوهرم اینکارو میکرد چندبار قبل رفتن جدی تذکر دادم و گفتم اگه موقع برگشت اینکارو کنی مجبوریم خونه بمونیم. قبل برگشتنم بهش میگم فلان عقربه ساعت به اون عدد برسه میریم و الان بدون دردسر میاد
ممکنه چندبار اول خیلی مقاومت کنه اما باید از شما قاطعیت بدون رشوه و باج ببینه تا قانون رو بپذیره

ببین دختر من همینجور بود البته فقط روی دونفر حساس بود وقتی اونا میخواستن با دلش راه بیان گفتم ن بذار هرچی میخواد گریه کنه اصلا هم شرطیش نکردم چون یکی از بچه های فامیل اینجور بود به حدی بود که میومدن خونمون ما لباس میپوشیدیم با شوهرم سوار ماشین میشدیم تا وسطای راه پشت سرشون حرکت میکردیم بعد دور میزدیم میومدیم خونه خونشونم میزفتیم ی دردسر داشتیم خلاصه دخترم چندبار رفتنشونو دید رفتن‌خودمونم دید گریه هم کرد تا فهمید اینجور نمیشه الان دیگه قشنگ باهاشون خداحافظی میکنه

حالا قبلا دختر منم کسی از خونمون میرفت میگفت منم میام یا خونه مامانم اینا بودیم نمیومد با گریه میومد ولی دیگه از سرش افتاده گاهی اوقات پیش میاد
ولی قبلش باهاش صحبت کنید