من مجرد که بودم اصلا اصلا خودمو با کسی مقایسه نمیکردم و حسرت کسیو نمیخوردم🥺 فکر میکردم خوشبخت ترین آدم دنیام حتی دوطت نداشتم ازدواج کنم 🥲
نمیدونم الان یه چیزی مثل خوره مغزمو میخوره دیگه چون دنبال هدفام نیستم و درس خوندن و کارکردن همراه با بچه خیلی واسم سخته و همینطور نمیخام بچم تک فرزند باشه و میخوام بالا سرش باشم ولی اینا انگار همش باهم غیر ممکنه 💔 من آدم حسودی نبودم اصلا ولی الان دارم با کسی که اینارو رو داره خودمو مقایسه میکنم دیونه شدم این چه حسیه🥺من همیشه شکرگزار بودم ولی انگار الان به کسایی که کار مورد علاقمو دارند حسودیم میشه😭 چجوری این حسو از بین ببرم

حق داری
بچه خیلی آدمو محدود میکنه
ولی به این فکر کن که بچت داره زیر دست خودت بزرگ میشه
من دختر خالم متخصص اطفاله خوند خوند خوند تا دکتر شد بچه دار شد بچشو میزاشت جای پرستار. بچش عین دیوونه ها شده بود ، وحشی بود توی مهمونی که میومد یک بچه نبود که از دستش گریه نکنه
وقتی دخترش به دنیا اومد تخصصش رو گرفت و کمر دردای شدید داره
دوسه بار نزدیک بود بچش بمیره به خاطر شرارت های اون بزرگه
اون دختر خاله دیگم وقتی ماما شد ۸۰ تا بچه رو هم به دنیا آورده بود ولی بعد از زایمانش دیگه نرفت ، گفت نمیخوام بچه هام مثل بچه های اون دختر خالم بشن

منم دقیقا تو همین حسو حالم 🥲

منم دلم میخواست ارشد بخونم دانشگاه تهران فعلا با دوتا بچه غیر ممکنه ولی منم خیلی حسرتشو میخورم چندباری هم خواستم بخونم نشده سخته ولی اعصابم بخاطراین کنبود بهم میریزه

این حالت شما یه مدت محدود هستش رفع میشع یکم بجه از آب و گل در بیاد اوضاع بهتر میشه

منم
ایقدر با خودم فکر می‌کنم و درگیرم به اضافه بقیه مشکلات دیگه اخریا چشمم خونریزی میکنه از فکر کردن از خود خوری