من با تمام عقل و منطقم میدونم که یه بچه برا ما کافیه چون هیچ کمکی ندارم و میخوامکم کم شروع کنم دکتری مو بخونم. از طرفی هم هر لحظه دارم به بچه دوم فکر میکنم.چرا واقعا؟ من که میدونم داشتن نوزاد چقدررر سخته و قراره بازم تنهایی بزرگش کنم چرا بازم دارم فکر میکنم؟ میگم برم دکتری مو بخونم بعدش اگر شرایطش بود میارم بعد میگم نه بچه دوم رو هم بیارم بزرگ کنم بعد میرم دکتری مو میخونم و کار میکنم. هر لحظه دارم به اینا فکر میکنم چند ماهه. لطفا راهنمایی کنید منو .
پوشک.شیر خشک.بارداری

من به عنوان کسی که دوتا بچه داره با فاصله سنی دو سال و چند ماه بهت میگم این کارو نکن من خداروشکر میکنم که دوتا بچه دارم و بابتش واقعا خوشحالم ولی اگه زمان برگرده به عقب عاقلانه تر رفتار میکنم ترجیح میدادم که زمان لازم رو برا پسرم بزارم تا با ارامش بیشتری بزرگش کنم بعد که پسرم احتیاجش به من کم تر شد زمانمو برا یکی دیگه بزارم

عزیزم اولاً تصمیم گیرنده خودتی ولی اگه شرایط و اعصاب آروم داری و بعداً میتونی درستو ادامه بدی بیار ولی اگه شرایط سخت ونمیتونی بعد بهش فکر کن ،عزیزم از خواب زدن برای بچه داری سخته اولی اگه آروم بوده دلیل نیست که دومی هم همین طور باشه شاید دومی هم خواب وهم غذا خوردن ازت بگیره شاید برعکس هم میتونه باشه ولی اگر فرست شمارو داشتم هرگز به بچه فکر نمی‌کردم درسم رو ادامه میدادم که محتاج این نباشم شوهرم حقوق بگیره بهم پول تو جیبی بده البته درست مهمتر هست امسال دوساله دستم توجیب خودم نیست بخاطر دخترم شکر خدا الان2ماهه یک فرش کامپیوتری آوردم میخام تمومش کنم منت سرم نباشه انشاالله

سلام مامان کیهان جان.شما تنها نیستید!
و اما من جواب سوالت رو از یک روانشناس معتبر شنیده بودم :
اینکه به بچه دوم "فکر" میکنیم کاملا طبیعیه و نشانه این نیست که ما حتما توانایی بچه دوم رو داریم!
ما اگر تک فرزند بمونیم تا پایان عمر هم به دومی فکر خواهیم کرد ولی ممکنه تصمیممون مبنی بر تک فرزندی بهترین تصمیمی بوده باشه که گرفتیم!
من ازلحاظ مالی یا کمک گرفتن مشکلی ندارم،ولی واقعا دیگه نمیتونم به شب بیداریهاش فکرکنم! چندماه اول عین خودکشیه.
بعدم فقط شب بیداریها نیست.کلا باید یه پروسه انسان پروری رو از اول شروع کرد با هزاران چالش!
شما باید ببینی چرا دومی رو میخوای بیاری؟
بارها روانشناسا گفتن که اگر بخاطر تنهانبودن اولیه،کاملا کار اشتباهیه چون اصلا تضمینی نیست که این دو انسان(مخصوصا اگر پسر بزرگتر باشه و دومی دختر باشه)الزاما همدیگه رو حتی دوست داشته باشن که بخوان تنهایی هم رو حتی پر کنن و رابطشون رو صمیمی نگه دارن!
نمونه‌ش رو حتما تو اطرافیان دیدی.دوتا بچه که سازگاری ندارن.

شما فقط زمانی باید به دومی فکرکنی که واقعا دومی رو به عنوان یک انسان منفرد دوست داری بیاری.یعنی علاقمندی که یک بار دیگه انسان پرورش بدی.

به بچه دوم فکر میکنی چون جامعه داره بهت تلقین میکنه بچه دومم بیار بیار بیار بیار واجب!

عزیزم من دانشجوی دکترام فکر نکن خیلی راحته اصلا ارشد کنارش هیچی نیستتتت بشدت سخته و واقعا اگه مامانم نباشه نمیتونم هیچ کاری بکنم و هر روز دارم و خودمو بازخواست میکنم بابت کاری که کردم🥲

اینکه به بچه ی دومی فکر میکنی کاملا طبیعیه و این غریزه ی یه خانمه یعنی طبیعت داره بهت فشار میاره..ولی به عقلت تکیه کن نه احساست. ..اینو‌منی دارم بهت میگم‌که دوتا بچه دارم با فاصله ی حدودا ۴ سال.....به شدت سختی کشیدم هزار بار پشیمون شدم ولی خب الان عاشقشونم باهمدیگه سرگرمن و بازی میکنن ولی من دیگه اون آدم سابق نیستم.
نظر من اینه یدونه کافیه یا اگه خیلی دوسداری حداقل بزار اولی ۸ سالش بشه بعد.

خب درس خوندن. دکترا گرفتنم خیلی سخته اونم پشتبانی و مشوق نداشته باشی فرقی نداره با تنهایی ک بچه میخوای بزرگ کنی ولی اکه قراره بازم بچه بیاری و تو برنامه‌تان هست بچه دوم ب نطر من اول بچتو بیار بعد. درستو ادامه بده

سلام ب نظرم من برو تو فکر دومی چ تضمینی وجود داره ک تاچند ساله دیگ باردار بشی یه بچه واقعا کمه بعدم الان جوونی راحت پروسه بارداری را میگذرونی هرچی سن بالاتر بره هم بارداری هم بچه داری سخت تر میشه منم یه بچه دارم خیلی ب دومی فکر میکنم ولی دیگ باردار نمیشم

پس تو هم به مرضی که من دچارم دچار شدی برا دومی همینو میگفتم الان یه مدت فکرسومی اومده تو مخم.چه چک لازمم

لعنت بفرس به شیطون 🤣نه فعلا درست واجب تره من ارزومه بچم بزرگ بشه برگردم سرکارم ،منکه لیسانسم شما که میخای دکترا بگیری دیگه چه بهتر ،انشالله موفق باشی وقت زیاده واسه پارگی 😅

من هم تو این مرحله م منتها شرایطم سخت تره چون 38 سالمه بعدا دیگه وقتی ندارم همش میگم دخترم تنها میمونه گناه داره از طرفی شوهرم بد دهنه الانم قهریم این ماهم اقدام کردم همش میگم نکنه باردار بشم دو دلم همش

ببین اگه باید ببینی کلا بچه دوم میخوای بیاری یا نه
اگه همین یدونه برات کافیه پس برو به فکر درست باش
اگه فکر میکنی حتما یروزی بچه دوم رو میاری شرایط رو بسنج، ببین الان اگه اقدام هم کنی تا دو سه سال دیگه دستت بسته و باید بچه رو بزرگ کنی و بعدش بچه رو بزرگ کنی
اگه بخوای درس بخونی هم دو سه سال دکتری طول میکشه، بعدش بری سرکار یکی دو سال کار کنی بعد اگه شرایط بود که بتونی بعد زایمان برگردی سرکار اقدام کنی