۳ پاسخ

من تا پنج ماهگی دخترم اینطوری بودم
گریه میکردم زنگ میزدم این و اون درد و دل کردن
الان چند ماهه بیخیال شدم همه چی همه مشکلات بچه ها گذراست

منم بچم دنیا اومده بود اوایلش خیلی حساس بودم البته بگم هم مامان اولی هستم هم فوق العاده احساسی و چون بچه کوچیکه خونه بودم خونوادم خیلیییییییی بهم اهمیت میدادن سر همون وقتی ازدواج کردم بچه دار شدم باعث شد بشدت زودرنج شم تا جایی ک دوس نداشتم کسی بیاد خونمون ک نکنه بچه بغلش کنن خلاصه دیدم دارم از دست میرم کم کم با باباش فرستادمش بیرون اینور اونور و باعث شد عادی شم یکم بچه از خودت دور کن سخت هستااا ولی بده باباش ک هم خیالت جمع باشه همم یکم یکم کمتر اذیت شی

عزیزم دلیلش یکی مامان اولی بودنه که تا حدی طبیعیه یکیشم اینه که تمام فکر و ذهنت پیش بچه‌ست مشغولیت خاص دیگه‌ای جز بچه نداری. خودتو به یه چیزی مشغول کنی یهو به خودت میای میبینی حتی خیلی وقتا مولتی و آهنشم یادت میره بدی😅 کلاسی چیزی ثبت نام کن یا اگه میتونی یه شغل خونگی داشته‌باشی عالیه

سوال های مرتبط