وای بچها رفتم تو هفته۳۰
پشمام ریخت یلحظه استرس گرفتم😅
خیلی نزدیک شدم به زایمان.
چقدر بزرگ شدن و مسئولیت پذیری سخته🤦‍♀️

وقتی بچه های اقوام رو میبوسم یا بغل میکنم عاشقشونم.یه عشق تقریبا بدون مسئولیت.اما نمیدونم قراره با بچه خودم چکار کنم🤦‍♀️
تازه اگه فکر آسیب ندیدنش روانیم نکنه🤦‍♀️🤦‍♀️🤦‍♀️🤦‍♀️

با این علم که ذات دنیا اینه که خواه ناخواه آسیب میبینی و اجتناب ناپذیره همچیو خیلیییی سخت تر میکنه.
و یه دل بی پناه برا ادم میمونه و یه توکل خیلی بزرگ که باید به خدا داشته باشی.
خیلی سخته☹😑
دلم میخواد با ارامش بخوابم😭😭😭😭😭

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط