نمی‌دونم چیکار کنم ،
وقتی میرم بیرون بغضم میگیره وقتی میبینم بچه ها با پدراشون بازی میکنن یا تو بغل باباهاشون خوش حالن کاش پسر منم پدری داشت که به فکرش بود از این که بچم قراره بی پدری رو حس کنه از همین الان تو بدبختیه عذاب میکشم حالم بده
۴ماه شده امدم خونه بابام ولی دریغ از یک باز که بیاد بگه دلم برای بچم تنگ شده یا بگه بچم بده ببینم
چقدر من بد شانسم که دومین ازدواجم هم باید اینطوری بشه دیگه به مرگم راضی شدم حالم بده خیلی
ادعا میکرد عاشقمه هم دلم شکسته هم روحیم از دست دادم هم اعتماد به نفسم و هم میرم بیرون حسرت میخورم
چیکار کنم حالم خوب بشه ؟

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط