یکی از خاطرات بدی که از زایمانم برام مونده اینه که وقتی برای زایمان بستری شدم، دوتا خانم دیگه هم تو اتاق من بستری بودن؛ یکی سزارینی بود، یکی هم هنوز دردهاش شروع نشده بود و تازه آمپول فشار زده بود؛ ولی من بیشتر دردها رو کشیده بودم و رحمم ۷ سانت باز شده بود.
تا وارد اتاق شدم اون خانوما با یه حالت خیلی بد و جیغ مانندی گفتن دختر تو چند سالته؟؟؟؟! گفتم ۲۰؛
یهو دوتاشون با هم گفتن واااای الهی بمیرم چقدر کوچولویی چجوری میخوای درد زایمان تحمل کنی؟ چرا بچه دار شدی؟ این درد رو ۳۰، ۴۰ ساله ها تحمل نمی‌کنن و...
چشمتون روز بد نبینه منی که تا اون لحظه عین آدم داشتم دردم رو می‌کشیدم و تنفس و ورزش‌هام رو انجام می‌دادم، با حرفهای اونها جوری به وحشت و استرس افتادم که پاهام به رعشه افتاده بود و فوری بهم سرم زدن و کلی شیرینی‌جات به خوردم دادن که پس نیفتم.
بدتر از اون خودشون هم که آروم بودن و من فکر می‌کردم چون زودتر از من بستری شدن حتما دردشون بیشتره ولی اینقدر خوب تحمل می‌کنن اونوقت من از الان اینقدر درد دارم!...
در حالی که اون آمپول فشاریه چند ساعت بعد وقتی هنوز به دو سانت نرسیده بود اندازه ۱۰ سانت من جیغ میزد 🤦🏻‍♀️
خلاصه خواستم بگم تو اون شرایط حال خود آدم به اندازه کافی بد هست
خواهشاً به جای دلسوزی بیجا و آسیب زننده، یا دلگرمی بدید، یا حداقل سکوت کنید 🫂❤️

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط