گاهی یک لحظه، یک فکر ساده کافی‌ست تا دلم بلرزد
و بفهمم چه معجزه‌ای هر روز کنارم نفس می‌کشد.

پسرم را نگاه می‌کنم…
همین قد و قامت کوچکش، همین نگاه شیطون و خنده‌های ریزش
تمام آرامش جهان من است.
و با خودم می‌گویم:
چقدر خوب است که سالم است،
چقدر خوب است که کنارم است،
چقدر خوشبختم که مادر بودن را هر روز زندگی می‌کنم.

گاهی خسته می‌شوم، گاهی کم می‌آورم،
گاهی حتی از شیطنت‌هایش عصبانی می‌شوم…
اما همین خستگی‌ها یعنی زندگی، یعنی بودن.

از امروز بیشتر می‌فهمم باید لحظه‌ها را بغل کنم،
بو بکشم، ببوسم،
و هر بار که نگاهش می‌کنم آرام زیر لب بگویم:
خدایا شکرت برای این نعمت بی‌تکرار. 🤍🌿

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط