من حس میکنم هیچوقت برای اطرافیان کامل نیستیم
تا بارداریم یه جور رفتار میکنن که انگار دردات یا حسات مهم نیستن مخصوصا برای همجنس های خودمون
زایمان میکنیم مدام میگن این که چیزی نیست بزار بگذره
و همش یه ایراد می‌خوان بگیرن که وا بچت لاغره بچت تنبله بچت زیادی اضافه وزن داره
و هزار جور چیز که توعه مادر فکر کنی کم گذاشتی و کم هستی و مادر خوبی نیستی و اینقدر غرق این فکرا میشی که لحظه های قشنگ باهم بودن کنار فرزندت و همسرت نمی‌بینی
من از هربار شنیدنش دلم میشنکنه و عجیب حسش میکنم و گاهی نفسم بالا نمیاد بخاطرش
تلاشمو میکنم تا میشه فاصله رو با اون آدم ها خیلی کم کنم و دیدنشون محدود بشه
اینجوری خیلی بهترم
این مدت میبینم تو گهواره هم این ناراحتی ها پیش میاد
بنظرم فاصله و مرز بندی کردن خیلی بهتره
و خودتونو تو چرخه مقایسه نزارید هیچوقت نمی زاره از زندگی لذت ببرید

وای وای حرفاتو نقطه نقطه تنم حس کرد من تا چندروز پیش تواون حس و عذاب بودم ازوقتی ک مرزبندی کردم کسی دیگ همچین غلطی نمیتونه بکنه بخوادم بکنه میتوبم بهش سرسنگین من خیلیییییییی عذاب کشیدم تابچمو ازم داشتن میگرفتن دخالت توزندگیم ووووووو

من از اون زنی متنفرم که ادم از خستگی و تنهاییش براش میناله اون میگه من ک اصلا بارداریو نفهمیدم همه کمکم میکردن…خب باشه حالا بیا دل منو نشکن همدردی کن
من غصه تنهاییمو نخورم😐😑

من ک هیچ وقت گوش ندادم و برام مهم نبود .خودمو بیخیالشون کردم

تنها راه حلش اینکه همه ی نظر های دیگران رو به غیر از چیزهایی که خودت ازشون پرسیدی رو از یه گوشت وارد کنی و از گوش دیگه خارج

حالا اگه اون ادم شوهر و مامان و خانواده خودت بودن باید چیکار کرد؟؟💔
کاری کردن از زندگی بریدم خستم خسته