یه ویدیویی از یه روانشناس دیده بودم ک میگفت اگر بچت غذاشو ریخت رو فرش هیچی بهش نگو، پاک کردن فرش ۵دقیقه زمان میبره اما پاک کردن آسیب روانیش چند سال.
من ب شخصه ب عنوان مادر پسرکوچولویی ک جزو بچه‌های پُر ریخت‌وپاش حساب میشه اول می‌خوام اینو بگم ک ۵دقیقه‌ای ک ایشون میگفت مال یک بارشه فقط، اگر بچه‌ای داشته باشین ک اهل ریختن غذا رو فرش باشه حتما میدونید ک چندین و چند بار در روز با هرچی ک دستش بیاد این کارو میکنه و درنتیجه شما تایم خیلییی زیادی رو همش مشغول پاک کردن فرش و مبل و غیره‌ای، همینطور شستن خود بچه و تعویض لباسش و غیره.
اما یه سوال دارم؟ یعنی ما نباید هیچی ب بچه‌هامون بگیم؟ یعنی منی ک پسرم هرچیز کوچیکی دستش بیاد و اول می‌ریزه زمین بعد لگد میزنه، له میکنه، ب سر تا پاش میماله، ب درودیوار و مبل و پرده و اسباب‌بازیاش میماله و عملا هیچی ازش نمیخوره، بشقاب غذاشو پرت میکنه و غذاهارو پخش‌وپلا می‌کنه، دوغ و شیر و شیر کاکائو و چای و ... خالی می‌کنه رو موتورش یا پشت کامیونش و سایر من نباید هیچی بگم مبادا آسیب روح و روانش بیشتر از آسیبی باشه ک داره ب همه‌جا میزنه؟
پس تربیت بچه چی؟
پس یادگیری درست و غلط چی؟
پس اعصاب من چی؟
پس دست و کمر من چی ک ترکید انقد گندکاری جمع کردم؟
آیا من اگر بخندم و هیچی نگم بهتره؟
واقعا اینا برام سواله! اگر کسی جوابشو میدونه ( نه طبق نظر شخصیش بلکه طبق اصول و علم و راهِ صحیح ) با جانِ دل میخونم و استفاده میکنم🩷

ببین من خودم رو تمیزی حساسم و بدم میاد محیط زندگیم نامرتب و کثیف باشه و به شخصه کسیو میشناسم که سه تا بچه دارن که خیلی بچه های خوب و مودبی هستن ولی تو خونشون جنگ یبار نشد برم تا تمیز معروفن دیگ.. اون خانمه اعصابشو داره و براش مهم نیست هرچقد کثیف کنن و ...طوری ک بارها خونه رنگ کردن تلویزیون شکوندن و چند ساعت کریستال و ..عوض کردن
خب اون شوهرشم باهاش هماهنگ و براش باز میخره
ولی پسرمن کوچیک بود خونمون رو کلا با مداد رنگی اینا کثیف کرد حالا هرچی میگم رنگش کنیم شوهرم مسخرش میاد
منم دیگ اجازه ندادم و اجازه نمیدم چیزیو خراب کنه
ولی مثلا نمک بریزه یا مثلا وسایل بریزه چیزی نمیگم نهایت بعد جمع میکنم
توام با توجه به شرایط خودت تصمیم بگیر گل من
اگ کسیو داری مثلا هی برات مبل و..عوض کن چیزی نگو وگرنه یه سری اصول براش بذار

ببین درکل بخوام بگم
حرفم هم طبق تجربمه هم طبق چیزایی که خوندم و یاد گرفتم
هیچ ازادی مطلقی قرار نیست وجود داشته باشه
این که میگن بچه تا هفت یالگی پادشاه خونست فلان منقبول ندارم
بچه از همون اول باید یاد بگیره هرچیزی قانون داره
ازادی حد و مرز داره و این حدود رو مامان تعیین میکنه
شاید بگی انجام دادم بی فایدست اما من میگم مداومت خیلی مهمه مارال
ببین من الان دو ساله دارم مداومت به خرج میدم و الان ایرمان نسبتا خوب میپذیره ازم
باید مدت نسبتا طولانی این رفتارو در پیش بگیری
محکم
قاطع
مهربون
تو همه چیز

بعد مثلا من الان مدتیه حدودا شیش هفت ماهه کلا دارم رو مفهوم اجازه گرفتن و حد و مرز ها و نه گفتن و نه شنیدن و اینا روی ایرمان کار میکنم

تازه داره تو رفتارش اینا رو بروز میده
مثلا الان میدونه حتی اگر یک لحظه گوشی یا هر وسیله شخصی باباشو بخواد باید اجازه بگیره ممکنه بابا اجازه بده یا نده
درمورد خودشم ما اجازه میگیریم که میشه به وسایلش دست بزنیم? میخواد خوراکی موردعلاقشو به ما هم بده? و بارها گفتم این محدوده ی تو هست
میتونی بگی اره
میتونی بگی نه
و من اصلا ناراحت نمیشم

خب اینا رو گفتم که فقط اون مداومت و قاطعیت رو بهت نشون بدم مارال جان
قطعا خودت خوبی عالی هستی
اینا هم صرفا تجربه و مطالعه من بود
امیدوارم مفید باشه

اگر ظرفی از دستش بیفته مثلا حواسش نبوده
هیچوقت چیزی نمیگم
فقط میگم فدای سرت بغلش میکنم تا چیزی تو پاش نره
میگم دقت کن همین
ولی اگر عمدا بکشنه پرت کنه خراب کنه
خیلی جدی میگم من به شما چی گفته بودم?
گفته بودم نباید وسیله ای رو پرت کنی
درسته?
میگه اره
میگم کار اشتباهی کردی
بعدم سکوت
خودش اروم نگام میکنه هیچی نمیگه
منمنه لبخند میزنم نه رفتاری که فک کنه یک درصد حرفم تق و لقه
بعدم بغلش میکنم میگم دیگه وسیله ای رو پرت نکن

ببین اینا همممش با مداومت جواب داده مارال
مثلا من گاااهی گوشیمو میدم دستش مثلا کار مهمی دارم دستم تو غذاس میگم انیمیشن نگا کن
قانون چیه? قثط میتونی انیمیشن یا عکس نگا کنی
تو تنظیمات و تماس و پیام و فلان اجازه نیست بری
بااارها اینو گفتم
هر بار گوشیمو دادم گفتم
شده ملکه ذهنش
امروز یه دیقه حواسم نبود رفته بود تو تنطیمات یه چیزیو بهم زده بود
یه لحظه دوید داد دستم گف کار اشتباهی کردم
نگا کردم دیدم چیکار کرده
دعوا نکردم داد نزدم فقط خیلی جدی گفتم ایرمان
من چی گفته بودم?
تنظیمات گوشی مامان اجازه نیست
درسته?
گوشی من الان خراب شده باید ببرم تعمیرات
فقط تو سکوت نگام کرد
گفتم نباید دستکاری میکردی
گف اره
گفتم دیگه گوشیو بده من سعی میکنم درستش کنم ولی شما فعلا نمیتونی دست بزنی بهش
گف باشه
بعدم گف یادت باشه فردا گوشیتو ببریم تعمیرات
تو دلم خندم گرفته بود حرصم گرفته بود ولی ظاهرمو حفظ کدم گفتم اره درسته یادم هس
😂😂

نه مارال جان قطعا باید تذکر بدی
ببین بچه ها و سبک تربیتیشون و اینا خیلی باهم متفاوته و ممکنه نوع برخورد من روی یه بچه دیگه موثر نباشه
اما من کلا از همون اول و تا الان روشم درمورد خرابکاری و کثیف کاری ثابت بوده
ایرمان فقط یه محدوده مشخص داره برای خرابکاری
لباساشو کثیف کنه دست کثیفو بزنه به موهاش و اینا کاملا اوکیه هیچ برخوردی نمیکنم
اما تا غذاش تموم شد میدونه که باید دستاش تمیز بشه وگرنه نمیتونه به جایی دست بزنه
خب من اینو از اول براش جا انداختم هر روز و هربار هم انجامش دادم
نه با عصبانیت
با مهربونی اما تحکم
الان خودش تا غذا تموم میشه میگه دستامو نگا
نمیتونم دس بزنم به جایی
کمکم کن دستمو بشورم
این روند هر روزه
خب من واقعا نمیتونم هر دیقه در و دیوارو دستمال بکشم و ایرمانم باید قانون خونه رو بدونه
درمورد خرابکاری:
محدوده مجاز اینه که هرچقدرر بخواد رو سرامیک و داخل تراس میتونه ابرنگ و نقاشی بکشه. محاله چیزی بگم چون بعدش راحت پاک میشه تراسم مهم نیس
اما خط قرمز کجاس? دیوار و مبل و بقیه جاها
اوایل یکی دو بار کشید روشون
منم تمام مدادا رو جمع کردم بهش گفتم اجازه نیست اینجاها خط بکشی
بارها شاید صد بار هر سری حرفموتکرار کردم
الن کاملا جا افتاده قانون

ببین من نظر شخصی خودمو میگم من رشته مددکاری بودش و کارم هم توی مرکز بچه های بی سرپرست بودش بچه هایی که کلی مشکلات داشتند ببین ما با توجه به درسهای نه خونده بودیم تمام اون کتاب‌ها تمام اون حرفهای روان شناسها گذاشتیم کنار چرا چون روان شناسهای که در مورد بچه های مشکل‌دار کتاب نوشته بودند اول باید می اومدند داخل همون محیط با توجه به اون محیط شرایط کتاب می نوشتند بچه های که چه گذشته ی داشتند قبلا توی چی شرایط بودند که ما متاسفانه اینجور کتاب‌ها اصلا وجود نداره
در مورد نلین هم من با توجه به شرایط خودم شرایط زندگی خودم همسرم همکارهای که داره فقط می تونم نظرمو بگم من نمی تونم به مادر دیگه ی که نه شرایطشو میدونم نه میدونم همسر اون خانم چقدر نقش داره توی خونه توی کمک‌های خونه توی کمک به بچه داری وووووو اینقدر زیاده که نمیشه نوشت من بیشتر معتقدم به رفتارهای پدر و مادر که بچه چی می ببینه

با حرفت موافقم پس ما چی اعصابمون چی خونه زندگیمون چی روحیه خودمون چی وقتی میبینیم خونه زندگیمون و ازبین میبرن بچه ها کثیف میکنن روحیمون ازبین میره ...

من دخترم دوسداره خودش غذا بخوره دکترمتخصصش و روانشناسش میگفتن ملافه پهن کن پیش بند ببند وبزار بخوره . پیشبندو اینا که اصلا اجازه نمیداد بقول شما همه جاش غذا میشد فقط. کم کم عادت کرد به ملافه . شماهم ملافه طرح دار و مدل دار بگیر کم کم عادت میکنه و این ریختو پاشش برای غذا بنظرم تا یک سنی اینقدر مقاومت داره و بعدش بهتر میشه

که البته این قانونا ومرز داشتن برای بچها خیلی خوبه ومیدونه که باید زیرش ملافه پهن کنه ولی اینم بگم که همچنان مبل و فرش وایناهم کثافته خالصه بسکه میریزه ها . شما هم کم کم براش توضیح بده ومرز تعیین کن تا کم کم یاد بگیره که هرچیزی قانون مشخص خودشو داره بدون دعوا وآسیب به روانش چون بچهای الان واقعا آموزش پذیر و آگاهن

دکتر دخترم میگف تا 3 سالگی هیچی بهش نگین ومطلق تحت فرمانش باشین ولی وقتی من میبینم بچم کاملا آگاهه ومتوجه میشه براش مرز بندی هم میکنم . دعواش نمیکنم بجاش یه ملافه پهن میکنم که بدونه باید روی اون بشینه غذا بخوره حالا اگ گاهیم باخوراکیش راه بره و بریزه عیب نداره ، اگ لیوانش چپه بشه روی فرشو مبلو هرجا عیب نداره ولی اگ ببینم داره تکرار میکنه از عمد دوباره توضیح میدم قانون میزارم که ما مثلا شیر دوغ غذا هرچیو میخوریم وچپه نمیکنیم عروسکا ماشینا نمیتونن خوراکی بخورن و اصراف میشه

من جواب سوالتو از نظر علمی نمیدونم
شخصی هم گفتی جواب ندیم

فقط کاش روانشناس های محترم نظرهایی برای بچه های شیطونی که هیچ حرفی رو گوش نمیدن و با شیطنت و سرتقی میخندن کار خودشونو میکنن هم داشتن

عزیزم میخواستم جوابتو بدم
دیدم نظر شخصیه طبق اصول نیست ساکت میمونم ببینم دوستان نظری دارن

اتفاقا همین سوالو از تراپیست پرسیدم
گف باید بهش تذکر واقعی داد
نه با داد و اذیت

باید بگی تو باید بشینی زیرسفره ای غذاتو بخوری نباید بریزی خونه کثیف میشه
منو بابارو ببین
عروسکارو ببین چقد تمیز غذا میخورن

حالا بیا باهم جمعش کنیم

اها راستی هر روانشناسی رو دنبال نکنید

ببین جواب سوالات رو کانل نمیدونم
اما یادگیری اینجوری با بکن نکن صورت نمیگیره. بادگیری از طریق مشاهده ی رفتار پدر مادر صورت میگیره
و فرش لک رو خوب تا جایی که میشه پاک کنید بقیش رو بذارید یهو‌بدسن قالیشویی که خسته نشید
به نظرم در نهایت تعادل حرف اول رو میزنه یعنی نه اونجوری باشه که همه چی نابود بشه و هیچ مرزی نباشه نه اونجوری باشه که بچه کلا محدود بشه

پسر منم این کارارو میکنه ولی نه خیلی شدید من همیشه بهش میگم ببین ریختی رو فرش کثیف شد فرشمون بیا رو سفره بشین الا دیگ خودش رو سفره میشین بریز رو فرش خودش جمع میکنه

من نظر شخصیمو میدم ببخشید روانشانس ها در کل توی یک برهه ای یچیزی رو بولد میکنن ی مدت هی میگن میگن بعد مدتی دوباره نظریه های جدید میدن کلا قبلی هارو رد میکنه پس خیلی طبق نظر روانشناس پیش نرو جدی میگم

عزیزم اول بگم که کانال بازی هوش و‌کتاب دارم حتما بهم سر بزن
@panahtoys تلگرام

بعد اینکه با حرف زدن براش توضیح بده که کارش اشتباه
بهش بگو که باید بشینه روی زیر اندازش

نه اینکه فقط بخندیم و هیچی نگیم
باید اموزش بدیم
عروسکاش و بیار بگو ببین خرگوشی هم نشسته روی زیرانداز
داره میوه میخوره بیا بشین کنارش باهاش حرف بزنیم و خوش بگذرونیم
یا ازبون اون میوه باهاش حرف بزن
خیلی موثر👌

به نظر من بايد تذكر بديم خوب و بد رو بهشون ياد بديم وليييي نه با عصبانيت و داد و فرياد

من بهش از اول تذکر میدم میگم برو بشین برات میوه بیارم!بعد تو این فاصله زیر انداز میندازم زیرش میشینم کنارش میخوره تمیزش میکنم بلن میشه میره وگرنه بزارم اختیار خودش خیلی ببخشید میری...نه ب همه جا از بس ریخت و پاش میکنه

من با کلیپ این روانشناسا تو اینستا داشتم روانی میشدم
کتاب نیک سرشت دکتر بکی کندی بخون تو تاپیک هام هست
میگه چطوری بدون داد و فریاد و اصولی اموزش بدیم و تربیت کنیم

بله حرفتون درسته...پسره منم ببینه یکی طرف داریشو میکنه بیشتر اون کاره میکنه یکی دوباره اول بار با ملایمت صحبت میکنیم ک حداکثرا قانع میشه ولی ی وقتایی قاطی میکنم داد میزنم.....والا بااین اوضاعی ک واسمون درست کردن اعصاب نموند برامون ک