بچم تو جمع فقط گریه میکنه نق میزنه بغل هیچکی نمیره…
فردا هم‌ مهمونی دعوتم تعداد مهمونا بالاعه…
فک و فامیلای شوهرمن…
واقعا حوصله ی هیچ کدومشونو ندارم هر کدوم یه زری میزنن راجبه نق زدن بچه واقعا اعصابم خورد میشه
خب فرشته ی خدا بچست دیگه احساس غریبی میکنه هر کدوم یه حرف میزنن دلم‌ واسه بچم میسوزه عصبی میشم… میگن بداخلاقه اه اه اخلاق نداره فلانه فثاره

نرو عزیزم، زنگ بزن بگو خیییلی دوست داشتم بیام، ولی بچم دووور از جون دلدرده بدقلق شده، انشاالله سری بعدی

خوب نرو مگه مجبوری

دختر منم دقیقا اینجوری هست البته خونه پدرشوهرم خیلی اذیتش بیشتر میشه

اگر دیدی بچه داره اذیت میشه زود برگرد
تو دیگران رو مراعات می‌کنی ولی بچه و عزیز جونت رو عذاب میدهی در واقع
خودتم بدتر عذاب میکشی
اگرم شدنی هست که کلا نرو
من اینجوری شدم خودم

من دخترم قبلا اینجوری بود
میددنی حرف هیچکس برام مهم نیود اسباب بازی و کتتب مورد علاقش میبردم و میرفتیم تو ی اتاق و بازی میکردیم و اگر بچه ای باب میل دخترم بود اجازه میدادم بیاد پیشمون
جواب هیچکسم نمیدادم هرچی میگفتن ففط لبخند میزدم
الان دخترم خیلی خوب تر شده و بقیه هم میگن وای تو چقدر صبوری تو بچه داری و...
مخصوصا خونه فامیل شوهر که هرچی کمتر حرف بزنی و تو جمع باشی حرف و حدیثش کمتره
تازه لحظات نابیه با عزیزدلت

کون لقشون ول کن بابا توام بیشتز بع بچت توجه کن