💥 بچه‌ها دعوای شما را “نمی‌شنوند”… “زندگی می‌کنند”

⛔️ خیلی از پدر و مادرها فکر می‌کنند:
«بچه که چیزی نمی‌فهمه… فقط داریم با هم بحث می‌کنیم!»

اما واقعیت اینه:
👶 کودک شاید حرف‌ها رو نفهمه،
ولی *حال خانه را دقیق می‌فهمه.*

حتی از لحن صدا، سکوت‌ها، نگاه‌ها…


❤️ یک اصل مهم در تربیت فرزند:

محبت باید جلوی چشم کودک باشد
اما اختلاف‌ها باید پشت درهای آرامش حل شوند.

نه اینکه اختلاف نداشته باشیم—
❗️اختلاف کاملاً طبیعی است.

پدر و مادر دو انسان با دو دنیا و دو نگاه متفاوت‌اند.


⚖️ مسئله اصلی این نیست که «اختلاف هست یا نه»
مسئله اینه که:

📌 اختلاف را کجا خرج می‌کنیم؟


🚫 بعضی جاها، جای دعوا نیست:
🍂 داخل ماشین، وسط سفر
🍂 جلوی چشم بچه‌ها، حتی “بحث ساده”

چرا؟

چون کودک از این‌ها فقط دعوا نمی‌بیند…
👈 احساس ناامنی یاد می‌گیرد.

🧠 یک حقیقت مهم تربیتی:

بچه‌ها از حرف‌ها تربیت نمی‌شوند…
از «فضای خانه» تربیت می‌شوند.


❤️ اگر می‌خواهیم فرزند آرام داشته باشیم،
اول باید “خانه‌ی آرام” بسازیم… حتی وقتی اختلاف داریم.

این عکسم بمونه یادگار از روزی که
اولین قدماش رو برداشت🌿🥹👶🏻🌸🧡
۱۴۰۵/۲/۳۱






شیرخشک.پوشک.غذا.بازی.رفلاکس.تربیت.کودک.خانواده.همسر

تصویر
۴ پاسخ

خیلی مهمه این تاپیکی که گذاشتی و باید رعایت کنیم

عالی بووود ولی تو خونه ما همش بحث دعپا طفلی بچم همینجوری نگاه میکنه ساکت 😔😔😔

تاپینگت عالی بود

سلام عزیزم من آتلیه آنلاین دارم کلی تمای جذاب وقشنگ دارم تم ماهگرد بارداری دندونی آشپزباشی حمام پاییزه یلدایی عیدنوروزو...کسی خواست روبیکا پیام بدین ۰۹۹۳۵۸۵۷۲۹۳

سوال های مرتبط

مامان 🌹رز مامان 🌹رز ۱۲ ماهگی
در ادامه مطلب قبل
سلطه گری از طریق قضاوت تربیتی
گاهی در جمع‌ها، رفتارهایی دیده می‌شود که در آن، فرد با استفاده از تمسخر یا نقدِ سبکِ زندگیِ یک مادر (مثلاً به دلیل ریلکس بودن یا مشارکتِ همسر در تربیت فرزند)، سعی می‌کند او را دچار "اضطرابِ ناکافی بودن" کند. اما از نظر علمی، این رفتارها ریشه در "ناامنیِ اجتماعی" دارد و نه در "دانشِ تربیتی".

دو نکته بسیار مهم در این زمینه وجود دارد:
۱. ایزولاسیون در برابر تاب‌آوری: محدود کردنِ کودک در محیط‌های کاملاً کنترل‌شده برای جلوگیری از استرس، در بلندمدت می‌تواند منجر به کاهش "مهارت‌های تطبیقی" او شود. مادری که با چالش‌های محیطی روبرو می‌شود، در واقع در حال تقویتِ سیستم عصبی و اجتماعی فرزندش است.
۲. مدلِ مشارکت‌جویانه در خانواده: برخلاف تصورهای سنتی، مشارکتِ فعالِ پدر در مراقبت از کودک، نه تنها باعث ضعیف شدنِ مادر نمی‌شود، بلکه باعث سلامتِ روانِ کلِ خانواده و ایجادِ الگویی سالم برای کودک می‌گردد.

بنابراین، اگر مادری را می‌بینیم که با آرامش و بدونِ اضطراب، در میانِ چالش‌ها زندگی می‌کند، او بی‌خیال نیست؛ او در حالِ تمرینِ "مدیریتِ بحران" و "تجربه‌گرایی" است که بالاترین سطحِ سلامتِ روان را می‌طلبد. 🙏»

این برخوردها در روانشناسی، اغلب نشان‌دهنده یک پدیده است: **"انتقالِ ناامنیِ شخصی از طریق قضاوتِ دیگران"**. وقتی کسی سعی می‌کند با تحقیر کردنِ نقشِ مادریِ دیگری، احساسِ برتری کند، در واقع دارد ناامنیِ درونیِ خودش را فریاد می‌زند. او می‌خواهد با "محدود کردنِ" دیگران، احساسِ "کنترل" پیدا کند.
کانال بله rosemom
#فرزندپروری شیر خشک شیر خشک نوزاد نوزاد رفلاکس فرزند پروری
مامان 🌹رز مامان 🌹رز ۱۲ ماهگی
امروز دیدم دختر کوچولویی به اسم آیما آسمانی شد
نتونستم اینجا فعالیتی کنم ببخشید تو کانال هم چیزی نزاشتم
برای آیما…
برای تمام مادرهایی که یک روز، قلبشان را در آغوش گرفتند و بعد… با دست‌های خالی به خانه برگشتند.

هیچ واژه‌ای برای مرگِ یک کودک ساخته نشده.
انگار زبان، وسط این غم کم می‌آورد.
چطور می‌شود توضیح داد مادری را که هنوز بوی شیر روی لباسش مانده،
اما آغوشش ناگهان خالی شده است؟

امشب به آیما فکر می‌کنم؛
به قلب کوچکش که جنگید…
و به مادری که احتمالاً هنوز باورش نمی‌شود دنیا می‌تواند بدون نفس‌های دخترش ادامه پیدا کند.

می‌گویند زمان درد را کم می‌کند،
اما بعضی دردها کم نمی‌شوند؛
فقط آدم یاد می‌گیرد با یک تکه‌ی خاموش از خودش زندگی کند.

اگر مادری این متن را می‌خواند که فرزندش را از دست داده،
می‌خواهم بداند:
کودکتان فقط از این دنیا رفته،
نه از مادریِ شما.
شما هنوز مادر اویید.
تا آخرین تپش قلبتان.

و برای همه‌ی کودکانی که خیلی زود رفتند…
باشد که جایی دور از رنج،
در روشن‌ترین جای بهشت،
دوباره بخندند. 🌙
#فرزند پروری شیر خشک شیر خشک نوزاد نوزاد
مامان امیرحسین مامان امیرحسین ۱ سالگی
بازی با وسایل برای کودکان ۱۰ ماهه تا یک ساله، یعنی زمانی که دارند حسابی دنیا را کشف می‌کنند، خیلی جذاب است! این کوچولوها عاشق این هستند که با دست‌هایشان چیزها را لمس کنند، بچرخانند و از خودشان سر و صدا دربیاورند.
ظرف و قاشق‌های چوبی یا فلزی: این یکی کلاسیک است! یک ظرف خالی و چند قاشق چوبی یا فلزی که صدای جالبی ایجاد می‌کنند، می‌تواند برای ساعت‌ها سرگرمشان کند. آن‌ها می‌توانند قاشق‌ها را توی ظرف بیندازند، بیرون بیاورند و حسابی صدا درست کنند. البته حواستان باشد که قاشق‌های فلزی لبه تیز نداشته باشند.
جوراب‌های رنگی: باور کنید یا نه، جوراب‌های تمیز و رنگی می‌توانند اسباب‌بازی‌های فوق‌العاده‌ای باشند! آن‌ها را مچاله کنید و به کودک بدهید تا حسابی با بافت نرمشان بازی کند. حتی می‌توانید چند جوراب را به هم گره بزنید تا یک توپ نرم و بامزه درست شود.
بطری‌های آب کوچک و بی‌خطر: یک بطری آب پلاستیکی خالی و تمیز را با چند دانه برنج، لوبیا یا حتی دکمه‌های بزرگ پر کنید (مطمئن شوید که درش را خیلی محکم بسته‌اید تا محتویاتش بیرون نریزد). این یک جغجغه دست‌ساز عالی است که صداهای مختلفی تولید می‌کند. فقط حواستان باشد که سایز بطری جوری باشد که کودک بتواند راحت در دست بگیرد و خطر خفگی نداشته باشد.
جعبه‌های مقوایی: وای! یک جعبه مقوایی خالی می‌تواند هر چیزی باشد؛ از یک خانه کوچک گرفته تا یک غار اسرارآمیز. کودک می‌تواند تویش خزیدن را امتحان کند یا حتی آن را هل بدهد. این کار به تقویت مهارت‌های حرکتی‌اش خیلی کمک می‌کند..
مامان امیرحسین مامان امیرحسین ۱ سالگی
نکات کلی تربیتی برای کودک لجباز:

صبور باشید، بسیار صبور! این اولین و مهم‌ترین اصل است. گاهی اوقات لجبازی بخشی از فرآیند رشد کودک برای ابراز استقلال است. فریاد زدن یا دعوا کردن معمولاً وضعیت را بدتر می‌کند. نفس عمیق بکشید و به یاد داشته باشید که شما الگوی او هستید.

انتخاب‌های محدود ارائه دهید: به جای اینکه بگویید “الان باید مسواک بزنی”، می‌توانید بپرسید “دوست داری اول مسواک بزنی یا لباس خوابت را بپوشی؟” این کار به کودک احساس کنترل می‌دهد، در حالی که همچنان شما تعیین‌کننده هستید.

قوانین روشن و قاطعانه تعیین کنید: کودک باید بداند که چه انتظاراتی از او دارید و پیامدهای شکستن قوانین چه خواهد بود. اما این قوانین نباید آنقدر زیاد باشند که کودک احساس خفقان کند.

نادیده گرفتن در مواقع مناسب: گاهی اوقات، لجبازی صرفاً برای جلب توجه است. اگر لجبازی او خطرناک یا آزاردهنده نیست، ممکن است نادیده گرفتن آن بهترین راه باشد. وقتی کودک به رفتار مطلوب بازگشت، به او توجه مثبت نشان دهید.

به احساساتش اعتبار دهید، اما نه به رفتارش: می‌توانید بگویید “می‌فهمم که دوست نداری لباس‌هایت را بپوشی، اما الان وقت رفتن به مهدکودک است و باید این لباس را بپوشی.” این نشان می‌دهد که شما او را درک می‌کنید، اما همچنان بر خواسته خود پافشاری می‌کنید.

از تشویق و پاداش استفاده کنید: وقتی کودک همکاری می‌کند یا رفتار خوبی از خود نشان می‌دهد، او را تشویق کنید. این تشویق می‌تواند کلامی باشد (“آفرین که اینقدر خوب کمک کردی!”) یا یک پاداش کوچک (نه لزوماً مادی).

خودتان را جای او بگذارید: سعی کنید دلیل لجبازی او را بفهمید. آیا گرسنه است؟ خسته است؟ احساس ناامنی می‌کند؟ آیا خواسته شما برایش منطقی نیست؟
ادامه در کامنت
مامان امیرحسین مامان امیرحسین ۱ سالگی
کودکان لجباز می‌توانند چالش‌برانگیز باشند، اما با صبر و استفاده از راهکارهای مناسب، می‌توان این رفتارها را مدیریت کرد و حتی به سمت رفتارهای مثبت هدایت نمود. لجبازی در کودکان معمولاً نشانه‌ای از تلاش برای استقلال، جلب توجه، یا ابراز نارضایتی است.

در اینجا چند راهکار عملی برای تربیت کودکان لجباز آورده شده است:

۱. علت لجبازی را درک کنید:

سن کودک: در سنین نوپایی (حدود ۲-۳ سالگی) و اوایل کودکی، لجبازی بخشی طبیعی از رشد برای اثبات استقلال است. نیازهای برآورده نشده: آیا کودک گرسنه، خسته، یا احساس بی‌توجهی می‌کند؟ گاهی لجبازی راهی برای بیان این نیازهاست. تلاش برای کنترل: کودک ممکن است احساس کند کنترل کمی بر زندگی خود دارد و لجبازی تنها راه او برای اعمال قدرت است. جلب توجه: حتی توجه منفی (مثل سرزنش) هم برای برخی کودکان بهتر از بی‌توجهی کامل است.

۲. انتخاب‌های محدود و معنادار ارائه دهید:

به جای گفتن “الان باید لباس بپوشی”، بگویید: “دوست داری کدام لباس را بپوشی؟ این پیراهن آبی یا این تی‌شرت راه راه؟” این کار به کودک احساس کنترل می‌دهد، در حالی که شما همچنان در چارچوب مورد نظرتان تصمیم‌گیری می‌کنید.

۳. از زبان بدن و لحن صدای مناسب استفاده کنید:

آرامش: سعی کنید آرامش خود را حفظ کنید. فریاد زدن یا عصبانیت، لجبازی کودک را تشدید می‌کند. تماس چشمی: وقتی با کودک صحبت می‌کنید، هم‌سطح او شوید و ارتباط چشمی برقرار کنید. لحن قاطع اما مهربان: لحنی که هم اقتدار شما را نشان دهد و هم صمیمیت را حفظ کند.