نگاهم به هانا افتاد.
داشت با بند خرگوشی‌اش بازی می‌کرد؛ انگار نه انگار که دنیا دور سر مادرش خراب شده است.
نفس عمیقی کشیدم.
«می‌خوام...»
صدایم لرزید.
«...می‌خوام بدونم اگه یه زن از خونه فرار کرده باشه... مجبورش می‌کنن برگرده؟»
زن چند ثانیه نگاهم کرد.
نگاهی که نه سرزنش داشت، نه تعجب.
فقط آرام بود.
«بشینید ... یکی الان میاد باهاتون صحبت می‌کنه.»
روی نیمکت نشستم.
هانا سرش را روی پایم گذاشت.
موهای نرمش را نوازش می‌کردم که ناگهان خاطره‌ای مثل برق از ذهنم گذشت.
«نگار...»
صدای آرمان آرام بود.
آن‌قدر آرام که اگر کسی نمی‌شناختش، فکر می‌کرد مهربان‌ترین مرد دنیاست.
«ببین... من دوستت دارم. فقط بعضی وقتا عصبی می‌شم. تقصیر خودته که منو به این حال می‌رسونی.»
بعد از هر دعوا همین را می‌گفت.
بعد گل می‌خرید.
بعد قول می‌داد دیگر تکرار نشود.
و من...
هر بار باورش می‌کردم.
هر بار فکر می‌کردم این، آخرین بار است.
«خانم...»
سرم را بالا آوردم.
مردی حدوداً پنجاه ساله مقابلم ایستاده بود.
لباس فرم به تن داشت و چهره‌اش خسته اما آرام بود.
گفت:
«بفرمایید داخل اتاق.»
هانا را بغل کردم و دنبالش راه افتادم.
قبل از اینکه وارد اتاق شوم، بی‌اختیار برگشتم و از پنجره بیرون را نگاه کردم.
چشمم به پارکینگ افتاد.
یک خودروی مشکی تازه وارد محوطه شده بود.
راننده هنوز از ماشین پیاده نشده بود...
اما نمی‌دانستم چرا، با دیدنش تمام بدنم یخ کرد.





@hiva_tales ✍🏻
در ایتا