**«نقابِ سکوت؛ هنرِ بقا در میانِ کینه‌ها»**

زنِ واقعی، کسی نیست که تمامِ بردهای خود را جار بزند؛
او می‌داند که در این دنیا،
شکوهِ تو، منبعِ کینه‌ی دیگران است.
زرنگیِ او در این نیست که ثروتش را به رخ بکشد،
بلکه در این است که وقتی خانه‌ای می‌خرد،
با لبخندی آرام بگوید: «هنوز مستأجر هستیم...»
و وقتی سوارِ خودروی رویایی‌اش می‌شود،
با سادگیِ تمام می‌گوید: «قسطی خریدم، هنوز تمام نشده...»

او این کار را از روی ترس انجام نمی‌دهد؛
او این کار را از روی **«تدبیر»** انجام می‌دهد.
او می‌داند که اگر تمامِ حقیقت را رو کند،
جایگاهش را پیشِ کسانی که فقط منتظرِ سقوط او هستند،
می‌بازد.
او می‌داند که همان‌هایی که امروز با او می‌خندند،
فردا با شنیدنِ موفقیت‌هایش،
چشم‌انتظارِ یک لغزش و یک اشتباه هستند تا سر به تنش نباشد.

او می‌داند که «روشن بودنِ بیش از حد»،
فقط یعنی «هدفِ روشن شدن برای دیگران».
پس ترجیح می‌دهد در سایه حرکت کند،
در سکوتِ مطلق، ریشه‌های خود را عمیق کند،
و اجازه دهد دیگران فکر کنند او همان که هستند؛
در حالی که او، در تاریکیِ سکوتش،
دنیایی ساخته که هیچ‌کس جراتِ لمس کردنش را ندارد.

**پس بگذار فکر کنند تو هیچی نیستی؛**
**چون وقتی واقعاً روشن شوی،**
**دیگر کسی توانِ خاموش کردنت را نخواهد داشت.**
کولیک شیر پوشک فرنی غذا کمکی

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط