۱۱ پاسخ

تا دو سال اول اصلا دونفره معنا نداره و معمولا یکی از والدین به بچه حساس تره و باعث تنش میشه ولی کم کم زندگی به روال قبل برمیگزده

کم کم همه چیز عادی میشه بهتر میشه بالغ تر میشید چون ثمره ی عشقتون اضافه شده اوایلش هم بخاطر اینه که کسی وارد نیست با چالش های بچه کنار بیاد بهرحال زمان میبره

اولش یکم سخت بود چون کولیک داشت منم شقاق سینه ،اڌیت شدم ولی شیرین زندگی یه حس جدید میاد

هرچيزى سختى هاى خودشو داره مثلا ازدواج كردن هم سختى هاى خودشو داره اما طعم عشق و دوستداشتن و دوستداشته شدن و... انقدر زياد و خوبه ک سختى ها از ياد ميره. زندگی با بچه هم سختى داره بلاخره از بدو تولد پاشى وقت و بی وقت شير بدى و... اما انقدررر همون لحظه ها با اوج خستگى شيرين هستن كه قطعا هيچ وقت پشيمون نميشى ک هيچ تازه بعدش هم دوسدارى بازم بچه بيارى و..🌹

یکم طول می‌کشه تا دستت بیاد چطور باید مدیریت کنی زندگی رو با بچه کوچیک‌
ولی واقعا زندگی شیرین تر میشه
لحظات دو نفره هم میشه بازم داشت ، نگران نباش

میتونم بگم وقتی بچه 4سالشچ میشه دیگه آدم یک نفس راحت میکشه
خیلی خوشحالم گذاشتم بچم به این سن رسید بعد حامله شد م

نمیدونم تجربه نداشتم این سوال همیشه تو ذهنمه
میترسم دیگه اون حریم دو نفرمون و نداشته باشیم همش درگیر بچه بشیم

زندگیت که کلاً تغییر می‌کنه من سر دخترم اصلأ تجربه ای نداشتم اولاش خیلی اذیت شدم ولی الان دیگه می‌دونم چی در انتظارمه😅

یه چند ماه اول زندگیت از این رو ب اون رو میشه باز دوباره میوفته رو غلتک

خوبیاش بیشتر از بدی هاشه...

خیلی شیرین تر میشه زندگی

سوال های مرتبط