دیشب شوهرم رفته بود تهران دخترمم یهو تب کرد تبش ۳۹ بود دارو میدادم کنترل نمیشد چون سابقه تشنج یبار داشته دکتر کف نباید بزاری از ۳۸ بالاتر بره منم دیگه هول کردم نه میتونستم برم دکتر میگفتم پسرن چیکار کنم دگه اومدم زنگ زدم آجیم زود بیا پیش آرمان تا من آیسان ببرم دکتر اونم تا اومد که بیاد من تو دلم آشوب شد دیگه اومد دخترم بردم دکتر سرم زدیم براشو است گرفتم اومدم خونه دیگه امروز همش رسیدگی به دخترم میکردم پیش خودم گفتم خدا سایه هیچ مردی رو از سر زن وبچش کم نکنه اگه شوهرم بود دیگه اینقد من استرس نمیکردم سریع میبردیمش امشب شوهرم اومده میگه اومدی من تو راه میمردم تو نباید لباس زیرایه منو بشوری فقط یه شورت بود و یه رکابی گفتم از اونموقع که اومدی هم داری غر میزنی هی نمیخام هیچی بگم درک اینو داشته باش که با یه بچه مریض ویه بچه کوچیک نرسیدم بشورم

شوهره من هرروز پیام میده چخبر اونروزییییی که بفهمه ازصبح توخونه درگیر کار بودمو خسته ام از راهپله شروع میکنه به خمیازه کشیدن سرسفره میخوابه مبادا نگم من امروز خسته ام تو سفررو جمع کن ظرفارو بشور

حالا فقط ی شورت و رکابی داشت.، یکی دیگه میپوشید

مردا همینن فقط کار خودشونو سخت میدونن

واقعا سخته مردا اصلا درک نمیکنن