مامانا الآن ۱ هفته است اومدم خونه پدرم، مهیار با دختر خواهرم (۸سالشه+ هم بازی میکنن، گاهی جیغ میزنن قهر یا دعوا می‌کنن ، اما اهل کتک زدن نیستن یا گریه بکنن ، درحد اسباب بازی هم دیگرو خواستن و...
حالا پدرم همش می‌گه چقدر پسرت جیغ میزنه و غر میزنن ، خواهرم دوقلوی دیگه م دارن ۳ماهشونه، چون الان مرکز توجه سمت اون است گاهی مهیار می‌ره سمتشون انگار که بخواد بزنشون، با این که خیلی‌ دوستشون داره، بوسشون می‌کنه و به زبون خودش قربون صدقه شون میره، خب بهرحال مهیار هنوز۲سالشه، توقع زیادی نمیشه ازش داشت اما خانوادم اینو درک نمی‌کنن، بااینکه مهیار اهل سلام کردن تشکر کردن هست شاید باورتون نشه ، قشنگ باهمه هم حرف میزنه و ارتباط برقرار میکنه، اما خب الآن می‌بینم این‌جا هم پرسروصدا شده هم گاهی مثلا ماشین بازیش و پرت میکنه، یه سری رفتارا رو بهرحال تو بازی با دختر خالش یاد گرفته.
بنظرتون این موقع ها چطور برخورد کنم؟
دوست دارم احترام پسرم حفظ بشه، اینم بگم من مادرم فوت کرده و زن بابام توی خونمونه، و خیلی هم به مهیار غرمیزنه ، با اینکه مهیار خیلی دوستش داره و مامان صداش میزنه اون زیاد حوصله پسرم ونداره.

برگرد خونه
ارامش خودت مهم ترین چیز

بچس توی بازی همینجورین این بچه ها ی بار خوبن ی بار سر ی اسباب بازی دعواشون میشه پسر منم با دختر آبجیم همینجوریه
جلوی بچه رو ک نمیشه بگیری توقع زیادی هم نباید داش از ی بچه دوساله برگرد خونه خودت بهتره ،پدر مادرا حوصله ندارن اصلا پدر مادر خودم اینجورین پسرمو دوس دارن. وقتی میبینن ی کوچولو فضولی میکنه یا سر صدا میکنه خودم متوجه میشم ک اذیتن واسه همون من خیلی کم کم میرم تو خونه خودم راحتترم با بچم

عزیزم پسرمنم زیاد جیغ میزنه یا چیزی پرت می‌کنه خونه بابام اینا بیشتر اینطوریه
چون بحرحال تو خونه خودمون آزاد تره اونجا هرکاری نمیزارن انجام بده و حوصله ندارن یا هرچی یا سری بهش گوشی میدادن ک بشینه فقط
بابام همش غر میزد ک بچه ت چرا اینطوریه جیغ میزنه و حرفای دیگه ک دلم شکونده منم ارتباطم کمتر کردم دیه نمی‌رم اگرم برم نهایت چند ساعت میرم زودی میام
بنظرم شماهم برو ...تا کسی واکنش بدتر نشون نداده

بخاطر مهیار اومدم ، اونجا خیلی‌ تنهاست