۲ پاسخ

دقیقا همینطوره من تجربش کردم
حتما بچه هاتون رو ببوسید خیلی تاثیر داره

چرا من اینو جوری نیستم بوس نمیکنم هردوتا بچه هامو

سوال های مرتبط

مامان پسرگلم مامان پسرگلم ۱ سالگی
مامان امیرحسین مامان امیرحسین ۱ سالگی
نکات کلی تربیتی برای کودک لجباز:

صبور باشید، بسیار صبور! این اولین و مهم‌ترین اصل است. گاهی اوقات لجبازی بخشی از فرآیند رشد کودک برای ابراز استقلال است. فریاد زدن یا دعوا کردن معمولاً وضعیت را بدتر می‌کند. نفس عمیق بکشید و به یاد داشته باشید که شما الگوی او هستید.

انتخاب‌های محدود ارائه دهید: به جای اینکه بگویید “الان باید مسواک بزنی”، می‌توانید بپرسید “دوست داری اول مسواک بزنی یا لباس خوابت را بپوشی؟” این کار به کودک احساس کنترل می‌دهد، در حالی که همچنان شما تعیین‌کننده هستید.

قوانین روشن و قاطعانه تعیین کنید: کودک باید بداند که چه انتظاراتی از او دارید و پیامدهای شکستن قوانین چه خواهد بود. اما این قوانین نباید آنقدر زیاد باشند که کودک احساس خفقان کند.

نادیده گرفتن در مواقع مناسب: گاهی اوقات، لجبازی صرفاً برای جلب توجه است. اگر لجبازی او خطرناک یا آزاردهنده نیست، ممکن است نادیده گرفتن آن بهترین راه باشد. وقتی کودک به رفتار مطلوب بازگشت، به او توجه مثبت نشان دهید.

به احساساتش اعتبار دهید، اما نه به رفتارش: می‌توانید بگویید “می‌فهمم که دوست نداری لباس‌هایت را بپوشی، اما الان وقت رفتن به مهدکودک است و باید این لباس را بپوشی.” این نشان می‌دهد که شما او را درک می‌کنید، اما همچنان بر خواسته خود پافشاری می‌کنید.

از تشویق و پاداش استفاده کنید: وقتی کودک همکاری می‌کند یا رفتار خوبی از خود نشان می‌دهد، او را تشویق کنید. این تشویق می‌تواند کلامی باشد (“آفرین که اینقدر خوب کمک کردی!”) یا یک پاداش کوچک (نه لزوماً مادی).

خودتان را جای او بگذارید: سعی کنید دلیل لجبازی او را بفهمید. آیا گرسنه است؟ خسته است؟ احساس ناامنی می‌کند؟ آیا خواسته شما برایش منطقی نیست؟
ادامه در کامنت
مامان 🌹رز مامان 🌹رز ۱۲ ماهگی
در ادامه مطلب قبل
سلطه گری از طریق قضاوت تربیتی
گاهی در جمع‌ها، رفتارهایی دیده می‌شود که در آن، فرد با استفاده از تمسخر یا نقدِ سبکِ زندگیِ یک مادر (مثلاً به دلیل ریلکس بودن یا مشارکتِ همسر در تربیت فرزند)، سعی می‌کند او را دچار "اضطرابِ ناکافی بودن" کند. اما از نظر علمی، این رفتارها ریشه در "ناامنیِ اجتماعی" دارد و نه در "دانشِ تربیتی".

دو نکته بسیار مهم در این زمینه وجود دارد:
۱. ایزولاسیون در برابر تاب‌آوری: محدود کردنِ کودک در محیط‌های کاملاً کنترل‌شده برای جلوگیری از استرس، در بلندمدت می‌تواند منجر به کاهش "مهارت‌های تطبیقی" او شود. مادری که با چالش‌های محیطی روبرو می‌شود، در واقع در حال تقویتِ سیستم عصبی و اجتماعی فرزندش است.
۲. مدلِ مشارکت‌جویانه در خانواده: برخلاف تصورهای سنتی، مشارکتِ فعالِ پدر در مراقبت از کودک، نه تنها باعث ضعیف شدنِ مادر نمی‌شود، بلکه باعث سلامتِ روانِ کلِ خانواده و ایجادِ الگویی سالم برای کودک می‌گردد.

بنابراین، اگر مادری را می‌بینیم که با آرامش و بدونِ اضطراب، در میانِ چالش‌ها زندگی می‌کند، او بی‌خیال نیست؛ او در حالِ تمرینِ "مدیریتِ بحران" و "تجربه‌گرایی" است که بالاترین سطحِ سلامتِ روان را می‌طلبد. 🙏»

این برخوردها در روانشناسی، اغلب نشان‌دهنده یک پدیده است: **"انتقالِ ناامنیِ شخصی از طریق قضاوتِ دیگران"**. وقتی کسی سعی می‌کند با تحقیر کردنِ نقشِ مادریِ دیگری، احساسِ برتری کند، در واقع دارد ناامنیِ درونیِ خودش را فریاد می‌زند. او می‌خواهد با "محدود کردنِ" دیگران، احساسِ "کنترل" پیدا کند.
کانال بله rosemom
#فرزندپروری شیر خشک شیر خشک نوزاد نوزاد رفلاکس فرزند پروری