سلام می‌خوام به مامانای بچه اولی یک چیز بگم من خودم بعد سه تا بچه هنوز الان میفهمم دلیل بعضی کارای بچه های کوچیک‌رو مثل گریه ها و بیتابی ها و تحملم الان زیاد شده واقعا سر بچه اول و دوم تحمل و صبرم کمتر شده بود ولی الان چون الویت بچه هست بعد کار خونه و غذا با حتی بیرون رفتنم برای همین بچه داری برام آسانتر شده برای همین پسر سومم باهام بهتر وایمیسته حتی تو ماشین به جز باباش فقط میخواد بغل خودم باشه با خودم بیشتر آرومه می‌خوام بگم اگر بچه تون وایمیستن و بهونه و جیغ دارن سر و صدا دارن یا کم خواب دارن چیزی نیست چون به مرور خوب میشن و اینا مال رشد بچه هست کافیه لحظه ای خودمون احساس بچه رو داشته باشیم که چرا هی گریه می‌کنه چون نمیتونه بگه چکارشع زبون ندارع حوصلش سر رفته و نیاز به بازی داره درگیر از کار خونه و تمیزی ندارن درد دارن و نمیتونن بگن پس تنها راهش گریه و جیغ زدن هست فقط تحمل و خونسردی ما رو میخواد گشتن راهی برای برطرف کردن مشکل بچه

۲ پاسخ

کاش میتونستم اینو ب شوهرم حالی کنم . با این بچه اولم هست اما حوصلم زیاده همیشه میگم گریه زبون بچس

ممنونم عزیزم

سوال های مرتبط

مامان امیران (🦁💙🦁💙) مامان امیران (🦁💙🦁💙) ۱ سالگی
مامان هانا🩷 مامان هانا🩷 ۱ سالگی
سلام عزیزان،این مدت کلی پیغام دیدم که دائم داریم برای بچه هامون گریه میکنیم، از صداها میترسن،چیکار کنیم؟ جگرم برای بچم خونه و.....
خانم های گل باور کنید تنها و تنها چیزی که روی بچه ها تاثیر میزاره رفتار و واکنش های شمای مادر هستش،بچه وقتی شمارو دائم درحال گریه وزاری میبینه وقتی همش درحالت وحشت میبینه ،اون موقع هستش که متوجه اتفاقات غیرعادی توی خونه میشه،میدونم کنترل هیجانات و احساسات واقعا سخت شده،نگرانی از آینده بچه ها هست،درک میکنم،ولی باور کنید اگر شما توی محیط خونه عادی رفتار کنید و روتین عادی بچه ها رو برید اونا کمتر آسیب میبینن، با گریه و استرس کمکی به بچه هاتون نمیکنید،وقتی صداهای بلند میاد با وجود سختی زیاد بازم خودتون و کنترل کنید و حواس بچه رو پرت کنید ،اینجوری آسیب کمتری به بچه ها وارد میشه
معذرت میخوام از پرحرفی که کردم ولی از اینهمه پیغام که ما کارمون شده شب و روز گریه برای بچه هامون ناراحت میشم، ما نقطه امن بچه ها هستیم، هزار مشکل به وجود بیاد بچه درکی نداره و براش اهمیت نداره ولی صورت ناراحت و گریون ما دنیا رو براشون تیره و تار میکنه
مامان دردونه مامان دردونه ۱۴ ماهگی
امشب بالاخره تصمیم نهاییمو گرفتم که دیگه استعفا بدم و سر کار نرم
خیلی فکرکردم، چند ماهه
از 7 ماهگی دخترم رفتم سرکار، کارم هر روزه صبح تا ساعت 1 ظهر، حتی پنجشنبه ها
دلیلم فقط بخاطر کوچیکی بچه و سن کم و اضطراب جدایی نیست، حرفم درمورد کل زندگی بچه ست
بچه ای که مادرش کارمنده، واقعا از نعمت زیادی محرومه
منه مادر وقتی صیح تا ظهر سر کارم، ظهز که میام حتی اگر ناهار از شب قبل اماده داشته باشم، بازم بعد ناهار توان بازی با بچه مو ندارم، توان هم داشته باشم وقتش رو ندارم چون باید غذا و کارهای روز بعد رو حاضر کنم، کی باهاش بازی کنه؟ کی بخندونتش؟ کی ببرتش بیرون؟؟؟!!!!
این حرفم درمورد زمانی ک مثلا دخترم مدرسه هم بره هست، کی عصر باهاش درساشو کار کنه؟
اگر بخوام همه این کارارو باهم انجام بدم سر کار هم برم پس باید از خواب و استراحت خودم بزنم، به جز ضرر به سلامتیم، کم صبر و کم طاقت میشم و آسیبش رو بچم میبینه
حالا اینا رو گذاشتم کنار اینکه، اگر سر کار نرم وقتی بچه خوابه، یا بعضی ساعت ها بذارمش خونه مامانم، یا بعدا مهد بره، و بعدترش مدرسه، من وقت دارم غذا بذارم مرتب باشم به خودم برسم و وقتی بچمن اومد باهاش وقت بگذرونم و سرشار از خودم کنمش
و درنهایت خداحافظ کاااااار........