آدم وقتی به «اولین‌ها» نزدیک میشه، دلش یه جور عجیبی می‌لرزه.
از یه طرف خوشحالیِ نابِ اینه که
یک سال کامل مادر بودم،
یک سال خندیدم، شب‌بیداری کشیدم،
قد کشیدنِ پسرم رو با چشم‌هام دیدم
و دارم نزدیک میشم به تولد یکسالگی‌ش 🌱
و از یه طرف دلم می‌گیره چون
انگار زمان یواشکی داره می‌دوه…
اون نوزاد کوچولو که توی بغلم جا می‌شد،
داره بچه می‌شه
و هر روز یه ذره از «خیلی کوچولو بودنش» کم میشه.
این دلتنگی، نشونه ضعف نیست؛
نشونه‌ی عشقه.
نشونه‌ی مادریه که قدر لحظه‌ها رو می‌دونه.
یکماه دیگه فقط تولد پسرم نیست؛
تولدِ دوباره‌ی منه
به‌عنوان «مامانِ یک‌ساله»🥲🫂

🥲🥲🥲🥲من خیلی دلم گرفته

خیلی زود میگذره 🥹

😭خیلی زود داره میگذرهههه

چقدر قشنگ بود
حرف دل منم بود
انشاالله تولد بچه هامون پرتکرررررار 😍
عاقبت بخیریشون ببینیم

وای اره همش عذاب وجدان دارم نکنه به اندازه کافی واسش وقت نزاشتم🥲

ای جاااااانم