فصل اول کتاب «فرزندپروری با کفایت» بیشتر می‌خواد نگاهمون رو به تربیت بچه عوض کنه. نویسنده می‌گه قرار نیست والد کامل و بی‌نقص باشیم؛ همین که «به اندازه کافی خوب» عمل کنیم، برای رشد سالم بچه کافیه.

توضیح می‌ده که خیلی از والدها تحت فشار این هستن که همه‌چیز رو درست انجام بدن، اما این کمال‌گرایی هم خودشون رو فرسوده می‌کنه هم به رابطه با بچه آسیب می‌زنه. به‌جاش تأکید می‌کنه مهم‌ترین چیز، داشتن یه رابطه امن، گرم و قابل اعتماده، نه اجرای بی‌وقفه تکنیک‌های تربیتی.

نویسنده می‌گه اشتباه کردن، هم برای والد و هم برای کودک، طبیعیه و حتی لازمه. همین اشتباه‌ها می‌تونن فرصت یادگیری و بهتر شدن رابطه باشن. از نظرش بچه‌ها بیشتر از هر چیز به دیده‌شدن، همدلی و ثبات نیاز دارن، نه والدینی که همیشه همه‌چیز رو درست انجام می‌دن.

در نهایت هم روی این تأکید می‌کنه که والد خوب کسیه که بین نیازهای خودش و نیازهای بچه تعادل ایجاد کنه و قبول کنه «کافی بودن» خیلی سالم‌تر و مؤثرتر از «بی‌نقص بودن»ه.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط