حس های مختلفی و دارم باهم تجربه میکنم سردرگمی نگرانی غم و هرچیز دیگ ای همه میگن بخاطر هورمون بارداری ولی من تا الان ک ب این هفته رسیدم متوجه شدم اتفاقا خانم های باردار دید بازتری ب مسائل دارن و تا قبلش انگار آدم خوابی یا خودتو زدی بخواب و از هر موضوعی ب سادگی رد میشی تو بارداری میزارن روی حساسیت ولی اینطور نیس چون واقعیت درون آدم ها رو بیشتر متوجه میشیم هیچ زمان خودم رو مادر یه بچه تصور نکرده بودم هیچوقت حس و اشتیاق نداشتم ب مادر شدن به این علت ک دوست نداشتم هرچیزی ک خودم در این جهان فانی تجربه کردم و قراره تجربه کنم موجودیو بیارم از گوشت و خونم ک اونم همه اینا رو تجربه کنه از یه زمین خوردن ساده تا دعوا تو مدرسه تا استرس های زندگی و و و خیلی چیزها ک توی زندگی روزمره همه آدم ها کره زمین وجود داره بنظرم دوست داشتن و عاشق بودن چیزی ک از وجود تو حتما با آوردنش ب این دنیا اثبات نمیشه خیلی وقت ها از خود گذشتگی یعنی نیاوردن چیزی ک بیشتر از همه برات عزیزه خیلی حرف ها دارم واس گفتن میدونین شاید خیلی ها با طرز فکر من موافق یا مخالف باشن گاهی وقتا میگم کاش یه انسان مطمعن برای روزهای سخت کنار همه باشه تا بتونن حرفاشون و درداشون بدون هیچ رودروایسی و نگرانی براش بزنن و راحت هق هق گریه و سر بدن اونم فقط گوش بده مرهمی باشه برای درد ها خیلی ها هستن ک شاید حرفمو درک کنن الان همیشه می‌خوندم وقتی زن ها درد و غمی دارن خودشون باشستن ظرف ها مشغول میکنن گریه هاشون و غم ها رو اون لا ب لا پنهان میکنن امروز خودم تجربش کردم دیدی یوقتا از همه کس و همه جا بریدی میری سر کمد لباس ک بپوشی بزنی و بریبیرون یهو بخودت میای داری کفش میپوشی ک تازه میگی اصلا کجا برم من ک جایی و ندارم برم 🥹

عزیزم ... گاهی وقتا هم دیگه حرف زدن نمیارش ترجیح میدی سکوت کنی اصن نمیدونی به کی بگی چته حتی شوهرت که نزدیک ترین فرد به توعه هم نمیخاد بفهمت سعی میکنی خوب ب نظر بیای ازت پرسیدن حالت خوبه بگی آره ولی واقعا چند نفر هستن که بتونی بهشون بگی نه حالم خوب نیست..

من هميشه از آوردن بچه و مادر شدن میترسیدم آنقدری که چندین ساله شاید ۲۰ یا۱۵ سال کابوس شبام این بود بچه آوردم و مجبورم شیر بدم الان که به این دوران رسیدم سر در گمم میام میبینم اکثر خانما قربون صدقه نی نی میرن و خیلی ذوق دارن از خودم بدم میاد خیلی سخته برام ارتباط برقرار کردن ...
اطرافیان به من میگن خانم باردار مهربون میشه تو چرا نیستی کسی نمیتونه درک کنه تو خودم دعوا دارم و ت روزای سخت که توان تکون خوردن نداشتم انقدر که تهوع داشتم انتظار داشتم خانوادم کنارم بودن با وجود اینکه ازشون کمک خواستم زحمت ندادن تشریف بیارن
یه چیزی فهمیدم اصلا نباید یه خانم باردار رو قضاوت کرد چون واقعا کسی نمیدونه چی بهش گذشته و چقدر سکوت کرده و با خودش کلنجار رفته

خیلیا میگن مادر که شدی باید قوی باشی باید یادبگیری دردهات رو مخفی کنی
ولی ما هم آدمیم کم میاریم گاهی لازمه بگیم خسته ایم و داریم اذیت میشیم گاهی وقت ها باید اون قوی بودن رو بذاریم کنار و بتونیم خودمونو آروم کنیم حالا برا هر کی متفاوته

امروز من همینو تجربه کردم
عصبانی و ناراحت بودم
رفتم لباس پوشیدم
اومدم برم بیرون گفتم کجا برم خدایا
خونه فامیل ک فقط دنبال حرف و حدیثن
خونه مادرم ک خب نمیخواستم مشکلمو بدونن
خلاصه رفتم سرخاک پدرم
اون تنها و مطمین ترین ادمی بود ک میشد باهاش حرف زد خیالمم راحت بود حرفام به گوش کسی نمیرسه
کسی هم ازش سو استفاده نمیکنه
همه ما به ادم های امن نیاز داریم تو زندگیمون

منم همه این حس ها رو صدباره تجربه کردم و به تک تک جمله هات تو عمرم بهش فکر کردم امیدوارم بتونیم دنیای کوچیک بچه هامون رو قشنگ کنیم (که البته سخته تو این شرایط)

می‌دونی چی خوبه اینکه بچه هامون آدمهای امن برای پارتنرشون بزرگ کنیم و به پیرامون یادبدیم مردانگی

عزیزم چی شد که به این نتیجه رسیدی ک بچه رو سقط کنی بهتره؟! آیا به بعدش فکر کردی؟! به حس پشیمونی و عذاب وجدان بعدش....دارم سعی میکنم خودمو جات بزارم و درکت کنم. اما ب نظرم عجله نکن بیشتر فکر کن، با یه مشاور هم صحبت کن. ان شاالله بهترین تصمیم رو بگیری عزیزم 🥲⚘️⚘️⚘️❤️❤️❤️

چه قلم قشنگی داری عزیزم