۱۶ پاسخ

منی که کندر نخوردم هم همش بچم تو آشپزخونه ست

یک عدد کندر نخورده ام🤚
وضعیتمون از این هم بدتره
بقیه محتویات آشپزخونه و کشو و کمد لباس و کوله مدرسه داداشش و کیف و کفش های کل خانوادمون در این شرایطه🥲

ربطی به کندر نداره الان همه ی بچه ها اینجوری آن ماشالله باهوش و بازیگوش

منم تا ۵ماه اول خیلی خوردم و الان واقعا دربرابر خستگی و شیطنت شکست ناپذیره خرابکار نیست اما فقط راه می‌ره ماشالا

پسرمن یه قابلمه نچسب یه لگن یه آبکش تاالان شکسته قابلمه بدبختو اینقدر زد زمین کفش سوراخ شد منم کردمش جا جورابی هرچی جوراب داریم توخونه میندازیم تواون😂🤣😂

طبیعیه من مهمونی هم میرم همش تو آشپزخونس😐

وای فکرمیکردم من فقط اوضام همینه

بچه من اونقدر شیطون بود وقتی باردار بودم زود ورجه وورجه شروع کرده بود دکترم میگفت بچه به این زودی شروع کرده اسمشو بزار شراره اخرشم بند ناف پیچید تو گلوش
همش هم تو آشپز خونس مشغول ریختن توی کابینت ها
همه بچه ها همینن باید صبر کنیم دیگه چاره ای نیست

همکار پسر منه
دیگه اسکول شدم

طبیعیه بچه منم همینه کابینتا رو میریزه بیرون خسه شدددم

اوخی ولش کن کنجکاوی وبازیشو کنه من خودم قابلمه ها رو میریزم بیرون براش

منم کندر نخوردم وضعم همینه

میگم کندر چیه

جنتلمنهه نمیزاره. زنش و ماکانش دست ب سیاه سفید بزنن

من کندر نخوردمم همینه
کلا این سن همینن،یه مقطعیه بگذره دیگه این کارارو نمیکنن

پسر منم فقط با قابلمه کار داره

سوال های مرتبط

مامان دردونه مامان دردونه ۱ سالگی
درباره بازی- ۸
من خیلی دنبال این بودم که هم سن و سال پسرم پیدا کنم تا باهم بازی کنن. ولی تجربه ام نشون داد که این سن برای هم بازی شدن خیلی زوده. مطلبش رو هم خوندم که بچه ها تو این سن بازی نمیکنن. یه پدیده ای هست به اسم بازی موازی. یعنی هر کدوم برای خودشون بازی میکنن.
بچه های کم سن تر ، بچه های بزرگتر و بچه های دقیقا هم سنش رو امتحان کردم.
کلا از دیدن هر نوع بچه ای خوشحاله☺️
بچه های کوچیکتر رو دوست داره نگاه کنه و ناز کنه و دست بزنه. بچه های هم سن خودش خوب میتونن با هم راه برن، بیشتر با هم به به میخورن و دبنال هم راه میفتن و سر اسباب بازی دعواشون میشه😅
بچه های حدود ۲ یا ۳ سال خیلی تجربه جالبی نبوده. چون خیلی تو اون سن بچه ها بچن و همینطور لجباز و خودمحور میشن.
بچه های سن بزرگتر حدود ۴ یا ۵ و ۶ هم با دخترا بهتر کنار میاد.مواظبشن. رعایتشو میکنن. پسرها خیلی ورجه وورجه دارن تو این سن انگار‌ یه جا بند نمیشن که البته طبیعیه.
بچه های بزرگتر که دیگه مدرسه ای شدن هم خیلی دوستش دارن خیلی توب مواظبشن. ولی خوب دیگه پسرم نمیتونه به اون صورت باهاشون بازی کنه.
و اینکه تو این سن باید حتما بازی با نظارت و دخالت بزرگترا باشه. باید اگه دعواشون‌میشه دخالت کرد حتما.
سن پسرم ۱ سال و ۴ ماهه.
و از همون موقعی که میتونست بشینه قرارهای دوستانه براش میذاشتم.
الان چندتا دوست داره که خونمون میان و خونشون میریم. فکر میکنم بیشتر دوس داره که نی نی بیاد خونمون و باهاش تو اتاقش بازی کنه. ولی رفتن به خونه بقیه و اسباب بازی های جدیدم خیلی براش جالبه.
خانه بازی هم بردمش چند بار. از وقتی تونست خوب راه بره. ولی با کسی هم بازی نمیشه. خودش بازی میکنه ولی بودن تو محیط بچه ها رو مسلما خیلی دوست داره.