یه ادمایی تو زندگیم هستن که کامل ذاتشون برام مشخصه که چقدر حسودن و از من بدشون میاد با اینکه شنیدم پشت سرمم حرف میزنن
همیشه با خودم میگم ارتباطمو کم میکنم ولی وقتی می بینمشون باهام حرف میزنن منم حرف میزنم اون موقع میگم دل بی کینه بهتره
ولی باز ذات کثیف شون برام رو میکنن باز میگم چقد بی عقلم باید ارتباطمو کم کنم
ولی چون خیلی نزدیکن رفت آمد نزدیک
چجوری از اینا خودمو دور کنم بعدش جوش میزنم میگم کاش اصلا حرف نمی‌زدم باهاشون

منک باهمه قطع رابطه کردم باادما سمی خونواده شوهر بااینک اینجا غریبم کسی ندارم اما نباید آرامش ازخودم محروم بکنم بخاطرری عده آدم زبون نفهم

من اروم و بیصدا فاصله میگیرم ولی اطرافم ادمایی هستن که میدونن طرف پشت سرشون میحرفه و بازم باهاشون میگن میخندن؛تودلم میگم‌چطور میتونین اخه لعنتیا
من دلم زود میشکنه

دقیقا مثل منی
گاهی حرصم میگیره از اخلاقم