یوقتایی میاد آدم پرت میشه تو گذشته
یه آهنگ نه خیلی خاص منو پرت کرد تو دوره ای که هیچ مسئولیتی نداشتم و روزا و شبا به فیلم و سریال دیدن میگذشت...
چقدر زمان زود میگذره،
چقدر این گذر زمان آدمو عوض میکنه،
چقدر گاهی دلم تنگ میشه برا اون روزا،
چند روز پیش آزمایش دادم رو برگه نوشته بود "سن: ۳۶ سال" مات و محو شدم رو همین دو کلمه...
احساس میکنم خیلی بزرگ شدم از درون ولی این ۳۶ تو کتم نمیره، انگار تو ۲۵_۲۶ سالگی متوقف شدم...
چقدر دغدغه های من مجرد با من الان فرق داره و چقدر حالا تو استرسم، هرشب یجوری میخوابم انگار آماده باشم و نمیدونم صبح زنده ایم یا نه . . .
آرزو دارم یه روز برگردم به روزایی که تنها دغدغه ام دیدن قسمت بعد سریال بود
پ.ن: وقتی بجای صدای سشوار برای خواب نفسم یه آهنگ کره ای پلی میشه

سلام عزیزم خوبی

من تو دوران دانشجویی و خوابگاه گیر کردم
روزی نیست که بهش فکر نکنم و نگم یادش بخیر

والا من تواین سن پیر شدم
خیلی زود پرت شدم تو مشکلات زندگی

بغض کردم
ای کاش...

منم ۳۵سالم واقعا دلم میخواد برگردم ب زمانی ک مدرسه مهددانش میرفتم و وقتی تعطیل میشدیم‌میرفتیم‌سبزه میدون

وااااي تمام حرفاي دل من بود 😭😭

هنوز با صداي سشوار ميخوابه؟؟؟؟
من تو ١٩ سالگي گير كردم انگار تو سال اول دانشگاه... انگار زمان برام متوقف شده... اصن فك نميكنم ٣٢ سالمه و منم اين همهههه فشار رواني و مسئوليت ك داره خردم ميكنه