۵ پاسخ

باید باهاش تمرین کنین ،هرچی خودتون رو بگیرین ازش بدتره،
من حتی از نوزادی گفتم چه متوجه میشه،همه گفتن نه ولی من تو آغوش گرفتمش ،گریه کرد سریع بغلش کردم ،حس امنیت دادم بهش،
سرویس میخواستم برم بهش میگفتم پسرم من برم جیش کنم زود میام😁
یا اکر میزاشتم پیش مامانم بهش میگفتم مامان میره زود برمیگرده باهاش خداحافظي میکنم حتی اگر گریه کنه،
موقع خواب هم کم کم یه عروسک کنارش گذاشتم بهش عادت کنه ،روسری یا لباس خودمم میزاشتم ،
از ۴ ماه تو تخت خودش گذاشتم ولی از ۶ونیم ماه به بعد گریه میکرد آووردمش پیش خودم رو زمین که آروم بخوابه چون شروع اضطراب بود
الان بهتره خداروشکر،
یه روزایی خیلی گریه میکنه پیشم باش منم میشینم پیشش و باهاش بازی میکنم،کم کم که آروم میشه از کنارش پا میشم کارامو میکنم و همزمان باهاش حرف میزنم ک بدونه من هستم ،
یه روزایی هم نمیزاره و عین جوجه اردک دنبال منه منم اذیتش نمیکنم

نه من چشمش نزنم بهتر شده

یهتر نشده یدترم شده

دختر من روز به روز بیشتر میشه کلا نمیذاره به هیچ کاری برسم از ۶ ماهگی همین بود تا الان

من تا میرم آشپزخونه دنبالم میاد باگریه و جیغ

سوال های مرتبط