بعضی وقتا باخودم فکر میکنم این همه زمانی که برای بزرگ کردن پسرک می‌زارم و هیچ وقتی برای خودم باقی نمی‌مونه ارزشش داره؟؟؟
کارم ول کردم کنارش باشم تا بزرگ شدن و قد کشیدنش ببینم چی؟؟؟؟
باخودم که تنها میشم میگم مطمنم ۲۰ سال دیگه که برگردم عقب لحظاتی که پسرک درحال بزرگ شدن بوده برام بهترین و ارزشمندترین لحظات عمرم محسوب می‌شده

گوشه ای از بهار ☘️☘️

حقیقت اینه ما مسئولیم و این از خودگذشتگی نیست، زیباست، دلنشینه، سخته در عین حال جذابه ولی فداکاری نیست. ما مسئولیم که به این زندگی آوردیمشون.

منم شرط ازدواجم این بود بچه دار نشم چون کلا از اول زندگیم از مسئولیت فراری بودم ولی بعد دیدم نمیشه......میگفتم بعد بدنیا اومدنش برمی‌گردم سرکارم ولی دلم نیومد نتونستم به کسی بسپرمش؛ولی مادر بودن فداکاری میخواد خییییییلی زیاد

🥹 یه لحظه بغض کردم با خوندن متنت
من همیشه آرزومه پسرم برا خودش کسی بشه دکتری مهندسی معلمی چیزی
من خودم تو زندگیم به هیچ جایی نرسیدم هیچ کار مهمی انجام ندادم
هیچ افتخاری نداشتم دقیقا مثل یه آدم بی‌خاصیت زندگی کردم
اما دوست دارم عمرم و جونم و جوونیم رو بزارم پای بچه هام تا به یه جایی برسه بهش افتخار کنم بگم این پسر منه بچه منه اینو من بزرگ کردم

منم مث شما گاهی خسته میشم و دلم شغل و ازادی قبلمو میخواد ولی مطمئنم در اینده هیچوقت از تصمیم و خاطرات امروزم پشیمون نمیشم🫰🏻

کارت چی بوده؟!