دقت کردین اغلب مامانا اینجورییم که میخوایم بگیم واسه بچه مون کم نذاشتیم؟
یا فداکاریای عجیب غریب میکنیم که بگیم خیلی مادر خوبی هستیم؟
نمیدونم چرا همه ش حسم بهم میگه خودت باش ممکنه یه وقتایی هم خوب و کافی نباشی و اشکالی نداره
شاید از فرهنگ و سبک زندگی هامون نشات میگیره این همه تلاش واسه تایید گرفتن از کمالگرایی درونمون و حرف اطرافیان
نظر شما چیه؟


من دوس دارم بجای مامان کامل بودن، مامان خوشحالی باشم که بتونم به اندازه کافی باهاش بازی کنم،وقت بگذرونم،گاهی اشتباه کنم و با بچه م بزرگ شم اصن😍😍😍

افرین . مامان آگاه و با سواد از مامان فداکاری که از زندگیش میگذره و در نهایت منتش رو سر بچش هست که بخاطر تو این شدم و اون شدم صددرصد بهتره . در آینده هم بچه حس ارامش و بهتری داره هم شما از زندگی نکرده عذاب نمیکشی

اتفاقا من الان دارم کتاب فرزندپروری به سبک دانمارکی رو میخونم. دقیقا همینا رو نوشته. که صداقت تو رفتار خیلی مهمه. کودک باید با همه نوع احساساتی مواجه باشه. کودک باید یاد بگیره و ببینه که بعضی وقت ها احساسات منفی هم وجود داره مثل خشم، ترس، ناراحتی تا یاد بگیره در آینده چطور با این حس ها روبرو بشه و اینکه والدین الزاما همیشه خوشحال نیستن