من خانمی ۴۱ ساله هستم بعد ۱۴ سال دوباره مادر شدم پسرهای قبلی تو سن ۲۱و ۲۵ سالگی آوردم ولی این پسرم تو ۴۱ سالگی آوردم به خواست خدا اول خیلی خوشحال بودم ولی نمیدونم بعد زایمان چیکار شدم که همش میگم من نمی تونم مادر خوبی باشم برای بچم یا استرس دارم اگه مریض بشه چیکار کنم اینگار بچه اولم هست و هیچ تجربه ی ندارم الان بچم ۵ماه ۲۴ روزه هست تا امروز هر روز ...روز شماری میکنم که زودتر بزرگ بشه احساس میکنم این بچه جلوی من رو گرفته و خانه نشینم کرده

همین حسی که من به پسرم دارم... شدیدا استرس دارم از بودن باهاش... همش شب که میشه میگم خدایا شکرت امروز هم گذشت و همون موقع غصه فردا میاد سراغم که قراره چیکار‌کنم.. کلا خیلی استرس بچه داری و بزرگ کردنش رو دارم
احساس میکنم یه روزی دیگه کامل کم میارم و کار خودم رو تموم میکنم تا خلاص شم

من توی سی و هشت سالگی بعد از پونزذه سال بچه ی دومم رو دنیا آوردم..چقدر اقوام و فامیل بهم کنایه زدن و سرکوفت دادن که چرا زودتر بچه ت رو دنیا نیاوردی..الان نزدیکه دو سال افسردگی گرفتم و حالم خوب نمیشه

دقیقا خداروشکر حرفمو میفهمین ؛ شکر خدارو میکنم بابت پسرم ، یعنی آرزومه که الان برآورده شده. وای از اونطرف من موندم و کلییییییی مسئولیت. من معلم بودم و یه آدم بلندپرواز که ترجیح میدادم دو‌شیفت کار کنم تا به آرزوهام بریم بعد یهو با بچه خونه نشین شدم اضافه وزنو چاقی ریزش مو کمردرد همه و همه باعث شد حالم از خودمو وضعیتم بهم بخوره. الان یکم نسبت به قبل بهترم ولی مدام با سال پیش خودمو مقایسه میکنم و داغون میشم😞

منم بعد ده سال بار دار دم همین احساس و دارم

چرا عزیزم همچنین حسی میکنی من درسته بچه اولمه ولی واقعا هیچ محدودیتی برام نزاشته هر لحظه بیرونیم هر کاریم میتونم باهاش بکنم باید خودت بخوای و بچتو عادت بدی به همه چی مگر سخت میشه برات