الان که مادر شدم ؛ قاضی خودم هم شدم بعد از هر رفتاری که دارم خودمو قضاوت میکنم که این درست بود یا غلط!؟
تشخیص راه درست غلط هم به شدت برام سخت شده نمی‌دونم من فقط دچار این مشکلم با نه همه همینجورین !
من آدم بی پراویی بودم اما الان نمی تونم باشم چون مسئولیت بزرگی دارم
بعضی وقتا دوست دارم مستقل باشم و بعضی وقتا کمک نیاز دارم ؛غرق در شک و تردیدم .
احساس کمال گرایی توی وجودم شدت گرفته ؛حتی بیشتر از قبل میخوام مادر بی اشتباهی باشم که مغزم این نظر رو داره که منطقی نیست من که پیامبر نیستم ؛ بی خطا در هر راه !
چه کنم به نظرتون کی این احساستم کوتاه میان؟ کی قراره بزرگ بشم ؟





رفلاکس فرزند پوشک ختنه کولیک شکم درد شیردهی شیرخشک غذاکمکی

چقد چیزایی ک گفتی منم
من قبلا عصبی بودم الان خیلییی اروم شدم
ملکا منو اروم کرد
ولی وقته خیلی خسته میشم یکم ک میخوام عصبانی بشم انقد خودمو سرزنش میکنم
همش میگم ینی من مادر خوبیم؟
ینی من لیاقت ملکا رو دارم
همش میخوام خودمو سوال جواب کنم
همش دارم خودمو بررسی میکنم
کاش پیش هم بودیم باهم حرف میزدیم
من نیاز به یه همصحبت دارم که درکم کنه🩷

منم همینطورم همیشه میگم اینکار درست یا غلط
بعضی وقتا از دست تنهایی عصبی میشم و خسته ولی میگم ک خودتو بچسبون ب زندگی
و حوصله زندگی کردن داشته باش
همینطور پنج ماه آریان ب سرعت گذشت بقیش میگذره و دلت تنگ میشه
و همش در حال کنکاش خودمم ک این کارت خوبه با بد
چه تاثیر رو آریان داره 🫠

منم اوایل مادر شدنم مثل شما بودم و چون قبلا خیلی کمال گرا بودم مدام سعی میکردم الانم مادر کامل بی عیب و نقص و عالی باشم
همه جور مقاله و کتاب خوندم و اموزش دیدم و همه تلاشمو کردم که بی نقص باشم
همه نکات علمی بابت دخترم انجام دادم از خواب و روتین و اموزش و غذا بگیر تا همه چی
اما از ۴ ماهگیش که دیگه خیلی زیاد درگیر شده بودم و بیشتر داشتم اذیت میشدم تااینکه لذت ببرم
یک شب که خیلی خسته بودم از مادری و اینکه همیشه کم میارم تصمیم گرفتم فقط کافی و شاد باشم
از روزی که این حس لعنتی کمال گرایی گذاشتم کنار از بزرگ شدن دخترم بیشتر لذت میبرم
هروقت دلم برای ورژن قبلیم (من شاغل و نسبتا موفق بودم از نظر شخصیت کاری و مالی)تنگ میشه ژرنال نویسی میکنم و ذهنمو ازاد میکنم
یه روزایی بیشتر برای خودم وقت میزارم وقتی دختر کوچولوم خوابه یا استراحت میکنه ورزش میکنم و اینا همه باعث حس رهایی و ارامش و شادی بیشتری در من شد

پس من‌ چی بگم‌۶ سال مادر به تمام معنا بودم بچمو رو تخم‌چشام بزرگ کردم در حدی که یه پارک‌میرفتیم دائم دنبالش راه میرفتم آسیب نبینه اما روزگارم با یه ویروس سیاه شد پسرم آنفولانزا گرفت و با خطای پزشکی از دستم رفت و من حدود یکسالو نیمه داغون ترینم و فک میکنم مادر خوبی نبودم مواظبش نبودم 😔😔

من فقط بلدم راه غلط برم 😕همیشه همینم