امروز حوالی ۶ ماهگی
دخترم مشغول بازی با اسباب‌بازیش بود که از دسترسش دور شد و کلافه شد چون نمیتونست بگیرتش و شروع کرد به نق زدن.
من که از دور شاهد تلاشش بودم یهو بلند شدم که برم کمکش و دخترم توجهش به من جلب شد تو نگاهش اون حس کمک خواستن رو دیدم و انگار که مطمئن بود من کمکش میکنم یهو دگرگون شدم با خودم گفتم خدایا کمکم کن همیشه برای دخترم همینجور باشم
همیشه به چشمش یک یاری دهنده باشم کمک کن مادر خوبی باشم تا اگر یک روز درمانده شد و کمک خواست و من به سمتش رفتم نترسه از خشونت و یا قضاوت من.
چقدر این کوچولوها بی‌پناهن و چقدر هر لحظه‌ای که در کنارشونیم برای ما نکته و درس داره 🌱🌿🍃

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط