پسرم، عزیز دلم،

شش ماه از اون روزی که اومدی و دنیای ما رو روشن کردی می‌گذره. انگار همین دیروز بود که برای اولین بار چشمات رو باز کردی و به من نگاه کردی. اون لحظه، تمام غم‌های دنیا از دلم رفت و فهمیدم خوشبختی واقعی یعنی چی.

شش ماهه که هر روز صبح با صدای خنده‌هات بیدار می‌شم و هر شب با نوازش دستای کوچولوت به خواب می‌رم. شش ماهه که تمام زندگیم شدی تو.

می‌دونم الان کوچولویی و هیچی از حرفای من نمی‌فهمی، اما اینو بدون که تو تمام دنیای منی. تو امید منی، تو آرزوی منی. هر روز از خدا می‌خوام که کمکم کنه تا مادر خوبی برات باشم و بتونم تو رو به بهترین شکل ممکن بزرگ کنم.

وقتی بزرگ شدی و این نوشته رو خوندی، امیدوارم من رو یادت باشه. یادت باشه که چقدر عاشقت بودم و چقدر برام باارزشی. یادت باشه که همیشه و در همه حال، پشتت بودم و هستم.

دوستت دارم، بیشتر از هر چیزی توی این دنیا.

از طرف مامانت که همیشه عاشقت خواهد بود

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط