سلام خیلی ناراحتم من مامان اولیم فک نمیکردم ایقد بی تجربه باشم برا بچه داری .دست تنهام مامانم یه هفته فقط پیشم بوده .بچه مم وزنش کم بود بدنیا اومد سخته و میترسم برا بلند کردنش.هنوز درست حسابی آروغ بلد نیستم بگیرم.دوران بارداریمون پر از استرس بود ک نکنه مشکلی پیش بیاد برامون. فک نمیکردم بعد زایمانم نگران نگه داریش باشیم.

من مامانم یه روزم پیشم نبود نگران نباش من الان بعد دو ماه قلق اروغ گرفتن برکه اومده دستم

گلم من سر هردو بچم فقط تا ۱۰ روز مامانم کنارم بود بعدش تک وتنها بزرگشون کردم اولش سخته...اما یاد میگیری..ماخانم ها موجودات خارق العاده ایم.وهمه فن حریف.

بگردم‌منم مث تو بودم 😭 خیلی سختم بود من مامانم دو هفته پیشم‌موند بعدم چند روزی من رفتم اونجا دیگه تا روز بیستم و اینا که یکم بهتر شد ولی بازم تا یک ماه اذیت بودم 🤦🏼

کاش مامانت بیشتر میموند من تا دوماه مامانم کنارم بود

آروم بلندش کن سرش آروم بذار رو دوشت آروغشو بگیر نمیتونی برو‌خونه مامانت بمون

عزیزم ناراحت نباش به مرور یاد میگیری خودت سرزنش نکن خیلی ها همینن بالاخره از زمانی ک انتخاب میکنیم مادر بشیم این واقعیت باید بپذیریم تا آخر عمرمون در گیریم ،راستش ی وقتایی فکر میکنم انقدر که مادر زحمت میکشه پدر آدم نمی‌کشه درسته پدر کمک میکنه یا هزینه ها باهاشه ولی واقعا ی مادر از همه چیزش میگذره حتی زمانی ک بچه بزرگ میشه و خب اگه هم بچه نیاریم همیشه ی حسرته ...