امروز با دختر شش‌ماهه‌ام در یکی از کوچه‌های یک محله قدیمی و ساده قدم می‌زدم. جلوی خانه‌ها چند بچه قد و نیم‌قد با پاهای برهنه و لباس‌های خاکی بازی می‌کردند؛ با صورت‌های نشسته و خنده‌هایی که تمام کوچه را پر کرده بود.

درِ یکی از خانه‌ها باز بود. دختربچه‌ای حدود یک‌ساله جلوی در نشسته بود. از سر کنجکاوی نگاهی به داخل انداختم. مادرش کمی آن‌طرف‌تر نشسته بود و به نوزادی که تازه به دنیا آمده بود شیر می‌داد. خانه ساده بود، زندگی بی‌تجمل و بی‌امکانات؛ اما روی لب‌هایش آرامشی بود که انگار هیچ عجله و نگرانی‌ای در دنیا نداشت.

همان‌جا با خودم فکر کردم…

من در دنیایی زندگی می‌کنم که پر از توصیه و هشدار است؛ پر از «مواظب باش» و «مبادا اتفاقی بیفتد». آن‌قدر که گاهی چندبار کنار گهواره می‌روم، فقط برای اینکه مطمئن شوم دخترم نفس می‌کشد.

اما آن مادر، با دو بچه کوچک در خانه‌ای ساده و با کمترین امکانات، آن‌قدر آسوده نشسته بود.

و همان‌جا در دلم این سؤال شکل گرفت:

کدام درست است؟این همه نگرانی من…

یا آن همه آرامش در دل زندگی‌ای ساده ؟

ی جورایی انگار خودمون زندگی رو برای خودمون سخت میکنیم🥺🫠

به نظرم زندگی اونا از ما بهتره

باورت میشه انقد استرس دارم ک امروز ت خونمون یکم سروصدا شد خیلی کما دخترمم خواب بود نگران شدم ک چرا بیدار نشد خودم رفتم بیدارش کردم تا این حد استرسی شدمم

چقد قششنگ گفتی منی ک اینقدب دخترم حساسم ک حاظر نیستم تا ی نیم ساعت بزارم‌دس یکی هزار فکر ناجور میکنم

مگه میشه واقعا از ظاهر،زندگی کسیو قضاوت کرد؟؟؟
قطعا کسی که بی امکاناته و درامدش کمتره دردش خیلی بیشتره منتها از سر ناچاری مجبور ب تحملو لبخنده

زیبا و قابل تامل