امروز روزِ عجیبی بود؛ یک ماراتنِ تمام‌عیار از بی‌خوابی و خستگی

گاهی وقتا مادر بودن بقدری فرساینده میشه که ادم کم میاره درست مثل امروز که از بی‌خوابی و خستگیِ مفرط، بریده بودم. اما همیشه یک نقطه برای بازگشت باقی‌ست: خانه‌ی پدر و مادر🫀
لیلی از دیشب بیدار بود و من ساعت‌ها تو سکوتِ شب،‌روی پاهام‌تکون میدادم
.ساعت شش صبح
دیگه پاهام حس نمی‌کردم، ناخودآگاه صدام بلند شد…
اما بعد، تسلیم شدم کلی گریه کردم 🥲
همسرم پیشنهاد داد لیلی رو ببریم‌پیش مامانت و توام استراحت کن


لیلی رو به پناهگاهِ امنِ زندگی‌م یعنی خونه ‌ی مامانم بردم .

تا ساعت سه خوابیدم و وقتی بیدار شدم، با سردردی شدید اما با عطری بهشتی در فضا روبرو شدم؛ بوی غذای مورد علاقه‌ام! مامانم نه تنها واسه ما غذا پخته بود، با لبخند

گفت: نذاشتم لیلی حتی یک ثانیه گریه کنه ؛ کلی بازی کردیم.

حتی غذای لیلی رو هم آماده کرده بود تا من نگران هیچ‌ی نباشم🥲♥️

آونجا بود که با تمام وجود حس کردم معنای واقعیِ “خونه‌ی امید” چیه

مادری یعنی همین؛ یعنی وقتی دنیا روی شونه هات سنگینی می‌کنه کسی باشه که بارت رو سبک کنه و با عشق، خستگی‌ت رو به آرامش بدل کنه. 🏡♥️

خدایا، عمرم را به عمرشون گره بزن. بدونِ وجودِ مامان، من واقعاً نمی‌دونم کجا بودم چی میشدم ♥️


روحِ همه‌ی مادرانِ آسمانی شاد🕊️





پوشک فرزند پروری شیر خشک

دقیقا خونه امید منم اونجاس هر وقت کم میارم میدونم که اونجا میتونم برا چند ساعتی یه دختر بچه بشم که همه نگران و مواظبن اذیت نشم خسته نشم درست غذا بخورم و خواب کافی داشته باشم بدون اینکه خودم نگران کسی یا چیزی باشم و از طرف بچه هام خیالم راحت باشه

خدا حفظشون کنه برات
چقدر حسرت نشست تو جونم با خوندن کلمه خونه‌ی امید
ماهایی که خونه امید نداریم خیلی فشار روی دل و روحمونه🙂

مثل مامان من🥹🫀

تنشون سلامت سایشون مستدام .اسم دختر گلتون خیلی قشنگه لیلی

وای دقیقا گل گفتی

چقدر عکس مامان من
یعنی یبار نشد یه باری از رو دوشم برداره
همیشه به بچه هاش که میرسه مریضه وناله میکنه
ولی با دوستاشو خانواده داداشش خوش وخرم به گشت وگذار
تنش سلامت برلش دعا میکنم همیشه ولی خیلی دلم میشکنه از اینهمه تنهایی وبی کسی

خدا حفظش کنه واست عزیزم