سلام کار پیدا می‌کردید حاضر می شدید بچه تو خونه بزارید وبرید؟

من نظر شخصی خودم رو میگم به شخصه بالایه ۱۵ سال داخل یه رادیولوژی مشغول به کار بودم تا همین پارسال هم میرفتم تا موقعی که بچه نداشتم خوب بود ولی وقتی بچه دار شدم از ۳ ماهگی بچه م برگشتم سرکارم چون خودتم بهتر از همه میدونی که بچه داری سختی ها خودش رو داره بی خوابی هاش تنهایی داشت دیونه م می کرد شب تا صبح بی خوابی می کشیدم بعدم صبح تا ظهری میرفتم سرکار وقتی بر می گشتم خونم قشنگ جنازه بودم بعد یه بچه سرحال تحویل می گرفتم که بدون اینکه استراحتی در میون باشه بایستی ازش مواظبت کنم خیلی وقتا پیش میومد سر بچه م داد میزدم یا حتا کتکش میزدم که چرا نمی خوابه منم یکم استراحت کنم ای وضع تا پارسال هم ادامه داشت که دوباره باردار هم شدم تصمیم گرفتم دیگه بیشتر از این نه خودم رو عذاب بدم نه بچه هام رو و استعفا دادم دیگه خیلی خیلی کم پیش میاد بخوام از دست بچه هام کوچکترین گلایه یا ناله ای بکنم یا بزنمش یا داد بزنم سرش خلاصه با اونکه سال ها شاغل بودم اصلا حتا یک روزم پیش نیومده بگم چرا کارمو ول کردم چون میدونم یه هدف بزرگتر دارم اونم بچه هام هستن اگر دوست داری شاغل بشی بذار پسرت بزرگتر بشه بعد برو سرکار چون من تاپیکاتم دنبال میکنم بچه ت از اون بچه ها هست که خوابش کمه و شاغل شدنت باعث میشه بیشتر اذیت بشی

من حاضر نیستم جایی بذارمش اخه دیگ نمیشه ب کسی اعتماد کرد حداقلش بچس یکاری میکنه ب خودش اسیبم بزنه شاید اون طرف هواسش نیس نباشه

ن عزیزم
میبردم باخودم سخته ولی شدنی
قبلا با دخترم میرفتم

بستگی به کارش داره اگه دولتی واستخدام رسمی بود اره بقیش نه

صدردصد
باخودم میبردم

اره خب ولی باباش نمیزاره کار کنم درحالی ک زندگی خیلی سخته

مجبور بشم بله الان در حال تحصیلم میزارمش پیش باباش اما پیش کسی دیگه اصلا و ابدا

پیش کی؟