از صبح تا شب بچه رو تنهایی بدون کمکی نگه میدارم همه سختیهاشو با عشق به جون می‌خرم جوره قربونش میرم اما عصر که همسرم میاد خونه ازش انتظار کمک دارم هم من حوصلم سر می‌ره هم بچه هرچقدرمیگم باشو بریم بیرون لفتش میده میگه آخرشب این بحث هرروزمونه
امروز عصر یه جوری سر همین موضوع از کوره دررفتمو یه دارو فریادی را انداختم و کوبیدم و رفتم که الان فکر میکنم میگم واقعا من بودم که اینطوری میکردم!!!!!!

من هر روز دخترمو میبرم بیرون یا خرید یا پاساژ گردی یا پارک و الکی گشتن توخیابون خونه مامانم یا مادرشوهرمم میرم با کالسکه یا پیاده میریم چون دوسداره راه بره ولی خیلی گرم هست سخته برام چون باباش خیلی تایم نمیذاره درگیره مجبورم خودم همه جوره خوشحالش کنم خانه بازی و شهربازی هم تاحالا نبردمش از این به بعد می‌خوام ببرمش

به نظرم اگر بلدید ماشین سوار شید خودتون برید بیرون دور بزنید که شب وقتی شوهرت میاد و خستس شما بیرون رفته باشید

من هر روز بعد خوابش سیرش میکنم یا میریم پاساژ گردی یا پارک یا با ماشین میریم دور دور ماهم ادمیم مغزمون نمیکشه

من هر روز عصر خودم با کالسکه میبرمش بیرون

منم دست تنهام چون مامانم اینا تهرانن خودم بین کیش و مشهد در رفت و آمدم، من واقعا انقدررر خسته میشم گاهی دلم میخواد خونه بمونم استراحت کنم اما پسر من باید هرشب بیرون بره برای همین همسرم که میاد میریم بیرون تا نزدیکی های تایم خواب پسرم برمیگردیم که شام بخوره و بخوابه

خب همسرت هم خسته کار بیرونه تو این گرما واقعا ادم بدنش کوفته و خسته میشه،اگر کالسکه داری خودت برو عصر ک خنکه بیرون با بچه ی دوری بزن اونم تونست باهات میاد نتونست خودت برو ی خریدی بکن ی پارک نزدیک خونتون بچرخ اگر هست،ب خاطر این چیزا تلخ نکن زندگی تو،ما که اخر هفته ۳ تایی میریم پارک در طول هفته اگر هر کدوم تونستیم میبریم بچه اگر ن دیگه واقعا نشده خب