توبارداری نسبت به بچه دومم گاردداشتم چون بچه اولم خیلی تو تشنج های زندگیمون آسیب دید همش احساس گناه میکردم و به دومی فکرمیکردم بیشترمیشد و از دومی بدم میومد.ازوقتی بچه دومم دنیااومده بعدمدتی دختردومم ازچشمم افتاد اصلا کلاازش بیخبرم از مشکلاتش خوراکش شست وشوی دسشوییش،البته که بچه تمیزیه ولی کلا دیگه انگاربرام اهمیت سابقونداره. شاید برای اینه که خیلی ازوقتی این بچه اومد داره اذیتمون میکنه ، وحشتناک درعذابم داره میشه هشت سالش اما حسادت میکنه ،بهش آسیب نمیزنه مهربونه،اما همش مارو به عمد اذیت میکنه درحدی که سرمونو بکوبیم دیوار، خودش تودارع یهومیبینم یه گوشه بغض کرده چشاش پره وقتی شوهرم به بچه محبت میکنه، به اونم میکنه اما کلامیگه بااون بچه حرفم نزنید شوهرمم طاقت نداره هرچی میگم نمیفهمه. چکارکنم اینحاکسی روانشناس کودک نیس؟

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط