بااین وضعیت اقتصادی دودلم که بچه بیارم یانه تااالان به خدا التماس میکردم نذرمیکردم که بچه داربشم ولی الان خیلی استرس دارم نگرانم نکنه نتونم آیندشو بسازم و.....هزارتا فکر میادتوسرم نمیدونم چیکارکنم سپردم به خودش اگه صلاحهه به منم بچه بده اگه صلاح نیست نده اگه نتونیم مادرپدرخوبی براش باشیم اگه نتونیم نیازهاشوبرطرف کنیم اگه نتونیم آیندشو بسازبم بهمون بچه نده دیگه اصرارو التماس نمیکنم برای بچه دارشدن هرچی خدا خودش صلاح میدونه همون برامون اتفاق بیفته😓😓💔

عزیزم منم به این چیزا فکر میکنم ولی اگه به این امید بشیم که اوضاع مملکت درست بشه بعد بچه بیاریم اونموقع دیگه سن بالا رفته شاید اصن نشه ، پس به خدا توکل کنیم خودش روزی رسونه

اینکه خدا روزی رسونه‌و‌روزیش رو‌میده الکی هست..بشینیم‌تو‌خونه بعد ببینیم از‌کجا قراره پول سونو‌و‌بقیه‌جیزا برسه!!! خودمم خیلی خیلی دو‌دل هستم همش‌فکر‌میکنم بقیه راجبم چ‌فکری میکنن 😩خیلی شرایط‌بدی‌هست..نمیدونم دارم چه علطی‌میکنم حالا خدا شکر شغل خوب‌و‌خونه ماشین خودمون‌داریم ولی بازم‌بچه خیلی خرج داره واقعا

اگر با شوهرت از همه نظر خوبین بچه بیار مهم اخلاق خودت و شوهرت تا اقتصادی.اقتصاد هم خیلیا وضعشون خوبه اما هر روز خونشون جنگ

عزیزم میفهمم چی‌میگی من حتی یکبار وقتی داشتم سونو میشدم که دکتر برام آمپول زادسازی تخمک رو تجویز کنه یهو زدم زیر گریه گفتم اصلا نمی‌دونم تو این شرایط دارم کار درستی میکنم یا نه ( عین دیوانه ها سراسیمه دلم میخواست با یکی دردودل کنم)... چقدر دلم برای همه زنهایی که تو این شرایط و دوره از زمونه ما میخواستن مادر بشن سوخت... چقدر دیگه باید غصه خورد... منم دعام همیشه همینه ولی از طرفی میگم خود منم روزیم رو از نوزادی از خدا می‌گرفتم... با اینکه وضع مالی متوسط روبه پایین داشتیم.... همیشه برام چید و روزیمو از جایی که ناامید بودم برام فرستاد... اینجا دیگه دلم قرص شد برای آوردن بچه و گفتم اگه خودت واقعا بخوای که مخلوقی رو خلق کنی که من مادرش باشم پس دیگه خواسته و شرایطی که من دارم مهم نیست... دیگه آروم شدم... اگه خدا بخواد دیگه هیچ کس و هیچ چیزی جلودارش نیست عزیزم

ببخشید ولی روزی بچه دست خداست..... مافقط میتونیم درست تربیتشون کنیم همین....بقیش دست خداست الان توهمین گرونی کم هستن آدمایی که خوب میخورن خوب میپوشن خوب مسافرت میرن؟ چون شغل درستی دارن تو مسیر درستی هستن....بقیش دست خداست.....
منم خودم ی وقتا دودل میشم بعد میگم اگه شوهرم ی پدر ومادر درستی داشت ک با اعتماد بنفس بزرگش کرده بودن حرف زدن و حق گرفتنش ازمردم رو یادش داده بودن من الان بهترین زندگی رو داشتم بلد نیست پولشو حقشو از مردم بگیره حالا من برم یقه خدا رو بگیرم؟توهمین شرایط جنگی شوهرم الان چندتاچندتا کار داره پشت سرهم .... ولی اعتمادبنفس نداره زبون نداره.... همیشه بهش میگم ببین خدا روزیمونو میرسونه توبلد نیستی بگیری اگه بیکار بودی میگفتم بیا کو ک خدا روزی بچه رو میرسونه....

خب مگه اونی ک خونه نداره دل نداره؟آینده نداره؟ همه ی آدما از روز اول خونه دار آفریده نشدند آدمی ب امید زندست.... مگه نمیشه تلاش کرد کار کرد حونه دار شد....من دوستم همش میگفت تا خونه نخرم نمیذارم بچه دار شم الان 7سال درحسرت بچه ولی باردار نمیشه هیچ مشکلی هم ندارن نه خودش نه شوهرش....همه چی دست خداست....

اگه اینطوری بخابم فکر کنیم که نسل بشر منقرض میشد

میخای تا کی نیاری بدون بچه بمونی زندگی بدون بچه هم معنا نداره ول کن خدا بزرگه آینده همه چی گل وبلبل باشه ولی سن بره بالا یائسه بشی چی این روزها هم یائسگی سنش آمده پایین اقدام کن نتیجه با خداست

به قول قدیمیا بچه رزقشو با خودش میاره

منم سر این فکرو خیالا اصلا اصلا بچه نمیخواستم تو سن ۳۸ سالگی ناخواسته باردارشدم
منم گذاشتم رو حساب اینکه خدا صلاح دونسته انشالله بتونیم خانواده خوبی باشیم براش اونم فرزند خوبی برای ما🙏