شاید حرفم خنده دار باشه ولی خیلی از پسرم ناراحت شدم 😀 . برای همه خیلی ذوق میکنه میخنده تلاش میکنه با یه سری آوا ارتباط برقرار کنه ولی من که باهاش حرف میزنم اخماش توهم. اینطرف اونطرفو نگاه میکنه. تا بغلش میکنم فقط شیر میخواد دنبال سینه میکرده دلم میخواد یه بار مث بقیه بغلش کنم و باهاش حرف بزنم ولی تا میگیرمش بغلم گریه که باید شیر بهم بدی و میخوابه. من و مامانم باهاش حرف میزنیم نگاه میکنه به مامانم .با مادرشوهرم باهاش حرف میزنیم اصلا نگاه به من نمیکنه و خیره میشه به اون .واقعا گاهی میگم یعنی فهمیده من مامانشم؟! بچست کوچولوعه ولی ازش ناراحتم 😅

پسر من همینجوره ولی ب رو خودم نمیارم

عزیزم درست میشه ،باهاش حرف بزن بازی کن آواز بخون براش

چون اون بچه نقطه امنش مادرشه و بس
و این حس شما هم چیزی که برای خودت القا کردی وگرنه این حرف اشتباه
و اون طفل معصوم مگه اصلا متوجه این چیزاست

عزیزم اون با تو احساس نزدیکی داره براش روزمره شدی ولی وقتی آدمای جدید رو میبینه براش جدیده و ارتباط برقرار میکنه ولی با تو ارتباط قلبی داره

نکنه از اول ب اونا عادت دادی؟