سلام خانما خوبید تورخدا تجربه دارید یا اگ هم فکر هستیم جواب بدین من وقتی بخوام جایی برم مثلا دکتری ی جایی ک بچهامو نتونم ببرم با کلی استرس میرم حالم تو راه خراب میشه تا برگردم دوس ندارم هیچ جا هیچ جا بدون بچهام برم مدام نگرانم ک خدایی نکرده هیچ برا یک روز از بچهام دور نشم البته من افسردگی دارم داروهامم قطع کردم و این ک ب شدت ارامم جوری ک دخترم هرجوری باشه اصلااااا تشرش نمیزنم تحت هیچ شرایطی همش میگم یعنی من عمر مییکنم بچهام بزرک بشن

منم استرس میکیرم و هیج جا بند نیستم و بهم خوش نمیگذره ولی در حدی نیستم که مثل شما حالم خراب بشه فقط فکرم پیش بچه هاست و از هیجی لذت نمیبرم

والا اگر افسردگی اینه کاش منم بگیرم که تشر نزنم به یچه هام

عزیزم من هم همینجوریم، کلا فکر میکنم مادر بودن همینه، منم جایی میرم فکرم پیش بچه هست و مدام تو یادمه، به شخصیت آدم ها هم ربط داره. یه نفر راحت با این موضوع کنار میاد یه نفر سخت، با اینکه بچه پیش شوهرم و یا مادرم و خواهرم جاش امنه ولی ته ذهنم درگیرش هست، وقتی مادر میشی دیگه استرس بچه تا ابد همراهته، ولی قرص هارو یک دفعه قطع نکن، آسیب میزنه به روانت، تحت نطر دکتر باش، منم افسردگی بعد زایمان گرفتم دو ماه و الان هم گاهی اوقات برمیگرده، ما بزرگتر از خدا نیستیم اگر قرار باشه بالا سر بچه هامون باشیم هستیم، بسپر به خدا، راست میگن که وقتی بچه داری یعنی دنیا یه گروگان ازت داره

به هرچی فکر کن سرت میاد فکر مثبت بکن مثبتتتتت .بعدا منم اینجورم چون مادریم وابستگی شدید داریم

برو پیش دکترت باز
ولی این حاالت هارو منم دارم عزیزم من بچه هامو ی دققیه ب هیچکی نمیسپارم فقط ب شوهرم اعتماد دارم حتی از ول بارداری استرس روز زایمان دارم ک اون یک شب رو چکار گنم این عادیه ک نگران باشی و اعتماد نکنی ولی اگ افسرده ای سر خود ول نکن

والا منم همینجورم اصلا نمیتونم از پسرم دورباشم مخصوصاالان که تو سن اضطراب جداییه بیشتر از همیشه بهم نیازداره من حتی چون پیش کسی نمیموند ناخنامو دراوردم که ترمیم نرم

عزیزم بچه هابزرگ میشن توبایدب خودت برسی اون بچه ها ی مادرافسردو رونمیخان بایدروخودت کارکنی اونا ی مادر شاداب سرزنده میخان اگ ایجوری پیش بری برامدرسه رفتنشون حساس میشی یابزرگ بشن برن توجامعه میخای چیکارکنی یادوسال دیگه ک دختربزرگت پیش دبستانی بره تو ک نمیتونی هردقه بری پیشش وایسی بچه کم کم بایدمستقل بشه

یعنی داروها آرومت کرده یا ذاتا آدم آرومی هستی عزیزم؟؟ یکی دو دفعه بزار تا عادت کنی

البته اینم بگم منم چند روز اول بعد زایمان درست عین تو بودم الان یکم بیخیال شدن منم دقیقا دوسه روز بعد زایمان باید ی آمپولی بود میرفتم میزدم شوهرم گفت بچه رو بزاریم پیش مادرت تنها بریم منم دلم نبود و ب زور قبول کردم تو کل مسیر فقط گریه کردم و!انگاری ک قبلم میخاس از جاش در بیاد انگار نمیتونستم نفس بکشم ولی اینو مدیون همسرمم ک یکاری کرد ک استرسی نباشم

اینکه بچه رو اصلا دعوا نکنی که فرق خوب و بد رو یاد نمیگیره
اینکه تنهاش نذاری و همیشه پیشش باشی هم خوب نیس اونجوری وقتی جایی کار داری بچه فک میکنه ولش کردی رفتی
باید سعی کنی بچه رو با دنیای واقعی آشنا کنی
ممکنه تنها بشه
دلتنگ بشه
دعواش کنن و...

داروهای درمانتو سرخود نباید قطع کنی
با دکتر مشورت کن تا خودش برات اروم اروم کم کنه تا قطع بشه به امید خدا
ان شاءالله۱۲۰سال عمر باعزت خدا بهت بده،تا خوشبختی و عاقبت بخیری بچه هاتو ببینی

بنظرم دارو هات قطع نکن چون اینا فکر بیخود ک میکنی