هر وقت پسرمو میبرم پارک همه بچه ها کاملا بزرگتر هستند ازش. مثلا ۴ ساله یه بالا که خودشون مستقلا بازی میکنند و لازم نیست مامان بدبخت چهارچشمی همه جا دنبالشون کنه. یکی هم سن و سال پسرم نمیبینم.... حالا سوالم اینه واقعا پس شماها (مامانای بچه های نوپا) کجایید؟😆😆😆 مگه بچه هاتونو نمیبرید پارک برای بازی؟؟

چند بار بردم انقدر دنبالش دوییدم خسته شدم بابام میاد میبرتش خیلی حوصله داره تازه لذت میبره میاد کلی تعریف میکنه از کارای پسرم میخنده😂

منم زیاد می برمش پارک‌. کلا دارم دنبالش میدوم. بقیه هم یک دوتا هستن هم سن و سالش. می دونی بعضی ها بچه های کوچیک رو به جای پارک می برن خانه بازی

دقیقا منم همیشه بچمو از پله سرسره میبرم پایینم باباش منتظرشه😂😂تاب هم دونفره تابش میدیم

خانه بازی میبرم امن تره

منم میبرم منو باباش همراهیش میکنیم حتی از سرسره باهاش میریم بالا

من میبرم حواسمم کامل بهش هست خیلیم دوست داره و ذوق میکنه واقعیتش من بزرگترم باشه حواسم بهش میدم بچه ن یه لحظه ممکن اتفاقی بیفته بزرگ بشن دیگه اینقدر مراقبت نمیخوان ولی باید همیشه حواسمون باشه

ما زیاد می‌بریم با همسرم
همسرم همراهش میره بالا
من پایین وایسادم
اصلا نمیشه چشم برداشت

من میبرم چهار چشمی دقیقا مثل شما حواسم به بچم هست حتی خواهرم که شش سالشه و کلاس اول می‌ره وقتی میبرم بازم چهار چشمی حواسم بهش هست کلا حس خوبی نمی‌گیرم احساس میکنم اگه یه لحظه قافل بشم بچه هستن دیگه یه راهی رو میگیرن می‌رن و من میمونم و نگاهی که به هیچ جا بند نیست