مراجعه کننده ای داشتم که الان سی و چهار ساله ست
بهم اولین چیزی که گفت این بود

وقتی من فقط یه بچه بودم
و میرفتم تو اتاقم گریه میکردم
منتظر بودم که کسی بیاد و منو بغل کنه!
اما هیچکس نیومد که این کارو بکنه
من ساعت ها به امید اینکه کسی متوجه غم و اندوه و تنهاییم بشه

در سکوت و تاریکی اتاق منتظر بودم حتی گاهی دعا میکردم
مريض بشم چون فکر میکردم حداقل اینجوری
شاید در نهایت کسی منو ببینه
بیاد اتاق بغلم کنه و ازم مراقبت کنه
من فقط میخواستم احساس کنم برای کسی مهم هستم حتی فقط برای یک لحظه ی کوتاه!

حواسمون به احساسات بچه ها باشه که نشه ترومای بزرگسالی ❤️

😢دقیقااا کودکی لعنتی من.

من هنوزم اینجوریم❤️‍🩹
اینکه میبینم اصلا واسه طرف مقابل مهم نیس حال و روزم بیشتر دلم‌میشکنه💔

چقد من بود...🥲

من تو نوجوونی اینجوری بودم دچار افسردگی بودم ساعت ها گریه میکردم پیش مامان بابام هیچکدوم سمتم نمیومدن الانم وضعیت بدترش همسرم ک کلا اگه بمیرمم عین خیالش نیست . ولی من دخترمو خیلی بغل میکنم در روز و خیلیم وابستم شده اینکه خوشحال میشه از بغل کردنم حال خودمم خوب میشه

همش از اون تربیت مسخره قدیمی میاد که ولش کن بزار گریه کنه شوهر منم بعضی وقتا میگه و منم به شدت عصبی می‌کنه ولی من اصلا طاقت ندارم میرم بغلش میکنم

کاش وقتی پست میزارید وبعضیا احساساتی میشن وپیام میزارنو حداقل جواب بدین خیلی حس بدیه بکی بادلی پراز غم میادحسشومیزاره و کسی نیس یه همدردی کوتاه بکنه