من هنوز به زندگی بابچه عادت نکردم نتونستم قبول کنم دیگه نمیتونم تاهروقت بخوام بخوابم هرجایی نمیتونم برم هرجام برم باید کوفتم بشه واذیت شم انقدمیچسبه ب من عادت نکردم ک دیگه واسه خودم وقت ندارم نمیتونم تنهایی راحت برم بیرون مادرشدن خیلی سخته خیلی قبل بچه دارشدن هیشکی اینارو ب من نگفت فقط گفتن بچه بیار دلم میخاد برگردم به روزای قبل بچه دار شدن سرزنشم نکنین خیلی خستم

ولی زندگی با بچه جوره دیگه ای شیرینه

جدی میگی! منم ب شرایط بایچه عادت نکردم برعکس تو ینی نتونستم خودمو وقف بچه کنم
جوری میگذرونم انکار هموز بچه نیست
هروقت بخوام بیدارشم
هروقت بخوام بیرون برم
مسیولیت من کمتره از همسرم
خیلی گاهی حس بدی دارم احساس میکنم کم میزارم

مگه قبل بچه دار شدن کسی قرار بوده بگه بعد بچه دار شدن مثل قبل نمیتونی باشی و باید تمام و کمال دراختیار بچه باشی؟
این یه چیز واضحی هست

بعد ای همه مدت ک بچتون ۳ سالشه هنوز قبول نکردین .من با وجود اینکه خودمم خسسته ام و گاهی داد میکشم رو بچم و پشت دستی متاسفانه میزنم و از این بابت ناراحتم ولی اونا خیلی معصوم و بی گناهن و ما بعد خدا یجورایی پشت پناهشونیم و همین ک این موضوع رو درک کنیم ک هیچ کار اونا عمدی نیست و رو بچگیشونه و ندونم کاری آدم اروم میشه

وای دقیقا بخاطر همین هیچ وقت دوست ندارم بچه دوم بیارم.چون زندگی خیلی کوتاهه و حس میکنم زندگی نکردم

اتفاقا زندگی من با اومدن اهورا شیرین شدخدایا هزار مرتبه شکر که دارمش

راسی میگه واقعا من ک عمرا بچه دومو بیارم ولی دور بریا ول نمیکنن همش میگن بچه دوم بیار باهم بزرگ شن ولی بخدا نا ندارم نمیتونم

وای دقیقااااا

چند سالتونه ؟